Onze redacteur stond op eerste rij bij Mariakerk die Franciscus’ laatste rustplaats werd

Op pad vanaf zes uur. Eindelijk heb ik mijn perskaart te pakken. De eerste gebeurtenis van deze gedenkwaardige dag is een kort en informeel praatje van Matteo Bruni, de woordvoerder van de paus, in de perszaal van het Vaticaan, die het had over de staatshoofden die aanwezig zouden zijn bij de begrafenis, maar ook dat tijdens de processie door de Romeinse binnenstad de lijkbaar in een pausmobiel zou worden vervoerd.

Ondertussen loopt het Sint-Pietersplein vol met groepen van vooral jonge mensen die zoals bij de Wereldjongerendagen vlaggen en ballons meedragen. Prominent aanwezig zijn Italiaanse jeugdbewegingen. Alles is strak georganiseerd: de massa verplaatst zich via corridors tussen nadars richting plein. Tegelijk blijft een strook vrij voor de hulpdiensten.

Terwijl de veiligheid zeer streng is (steevast moeten wij ons pasje laten zien), laat men de vele daklozen die altijd rond Sint-Pieters kamperen met rust. Er zijn duizenden vrijwilligers gemobiliseerd om straten te bewaken, water te verdelen en hulp te verlenen. Imposant!

Onmiddellijk na aanvang van de uitvaartmis besluit ik na overleg met het thuisfront mij te verplaatsen naar Santa Maria Maggiore, de Mariakerk waarin paus Franciscus zijn laatste rustplaats koos en het eindpunt van de processie die na de eucharistie vertrekt. Ook in de buurt van deze kerk is het zeer druk. Duizenden mensen willen paus Franciscus bijstaan in zijn laatste reis.

Bij de veiligheidscontrole praat ik met enkele Amerikaanse gepensioneerden uit New York state. Ze hadden een Rometrip geboekt en zijn als katholieken gebrand om de uitvaart bij te wonen. Ze dachten evenwel dat de liturgie in Santa Maria Maggiore plaatsvond. Ik leg hen uit dat dit de lievelingskerk van de paus was en hij hier begraven wilde worden. Opnieuw hier veel jongeren, scouts, maar ook leden van de Oratori, de Italiaanse Chiro.

Dankzij vele behulpzame mensen geraak ik in het perspool, vlak bij de ingang van de basiliek. Enkele keren worden de nadarhekken verzet om geen problemen te krijgen met de massa gelovigen die hier de paus een laatste eer komt bewijzen.

Op beeldschermen kunnen we de mis en de processie goed volgen. Velen staan er met vlaggen van hun land. Helaas, ik zie geen Belgen. Vanuit het persvak hier kan ik toch nog contact maken met het publiek. Ik help mee flesjes water te verdelen en kom zo in gesprek met een aantal Filipijnse dames. Ze blijken huishoudpersoneel in het noorden van Italië en waren veertien uur onderweg. Nog vreemder, ze hebben geen geld voor een hotel en slapen daarom maar in de portiek van de Santa Maria Maggiore.

Sylva legt mij hoe groot hun liefde voor paus Franciscus is. Isabel blijkt zowaar uit Argentinië te komen. Ze maakte de reis voor de heiligverklaring van Carlo Acutis en het Jubeljaar. Ze blijft nog zeker tot 9 mei. Zij heeft Jorge Bergoglio nog als aartsbisschop gekend, vertelt ze trots. Eigenlijk spreek ik geen woord Spaans, maar toch kunnen wij moeiteloos communiceren. Wereldkerk is verbondenheid. Isabel vertelt dat ze met haar groep snel wil gaan bidden bij het graf, maar wanneer?

De kardinalen rijden het plein op. Ik herken van nabij de kardinalen Parolin en Krajewski. Een groep armen, transgenders en mensen aan de rand die paus Franciscus zo lief waren staan met witte bloemen te wachten. Wanneer de pausmobiel arriveert, barst een minutenlang applaus los. De kist wordt nog tweemaal aan het volk getoond. Iemand steekt een bord op met daarop ‘Santo subito’ (onmiddellijk heilig). De kist wordt binnen gedragen, de poort wordt gesloten. Duizenden blijven bidden en applaudisseren.

Iemand lost enkele ballonnen met daaraan een foto van de paus. Ze blijven even boven de basiliek zweven en verdwijnen in de Romeinse hemel.