Zelfdoding jonge priester schokt Kerk: ‘Ambt doet soms pijn’

Het lichaam van de 35-jarige hulppastoor van Cannobio in het bisdom Novara werd op 5 juli aangetroffen in zijn pastorie, nadat hij niet was komen opdagen voor de mis. De schok in zijn parochie en in het hele bisdom is groot.

Zowel de burgemeester van Cannobio, Gian Maria Minazzi, als leden van de geestelijkheid meldden dat Matteo zeer geliefd was en geen tekenen van lijden vertoonde. 'Het nieuws maakt iedereen sprakeloos. We hebben nooit tekenen van lijden gezien.'

De zelfdoding van Balzano roept wereldwijd bezorgde en meevoelende reacties op bij priesters.

Stille kreet van eenzame en uitgeputte priesters

Voor de Spaanse priester Francisco Javier Bronchalo is de dood van zijn medebroeder niet alleen pijnlijk, maar ook een teken. 'De dood van Matteo is niet zomaar een tragedie. Het is de stille kreet van eenzame en uitgeputte priesters.'

Voor hem is deze zelfmoord verre van een op zichzelf staand geval, maar wel een gevolg van 'gemeenschappen die veel vragen, maar weinig steun bieden'.

Ook priesters hebben 'harten, wonden, vermoeidheid en donkere nachten' benadrukt Bronchalo. Hij doet een dringende oproep tot meer pastorale begeleiding van pastores.

'Idealiseer ons niet, maar heb ons lief'

Ook de Franse priester Baldo Alagna, pastoor in het bisdom Fréjus-Toulon, vraagt gemeenschappen om hun verwachtingen van priesters te temperen. 'De priester is geen superheld,' zegt pastoor Alagna: 'Hij is geen automatische uitdeler van genaden of sacramenten.'

Hij pleit voor meer begeleiding, maar dan van de geloofsgemeenschap: 'Idealiseer ons niet, maar heb ons lief. Verwacht geen perfectie, maar begeleid ons. Vraag jezelf af: wie zorgt er voor de priester als mens, niet alleen als functionaris?'

'Broederschap is een formaliteit geworden'

De Braziliaanse priester Rodrigo Rodrigues hekelt bovendien het 'koude protocol' en gebrek aan broederlijke ondersteuning binnen het instituut. 'Broederschap is een formaliteit geworden. Luisteren een uitzondering. Lijden een schandaal dat verborgen moet worden'

Rodrigues wijst op de paradox van een systeem dat volledige toewijding van de priester vereist, maar tegelijk hun 'ziel veracht' en weinig oog heeft voor hun geestelijke gezondheid.

Het contrast tussen wat er van priesters verwacht wordt en wat ze zelf ervaren, wordt soms ondraaglijk. 'Het ambt doet soms pijn. Het doet pijn om voor het altaar te glimlachen en in je kamer te huilen. Het doet pijn om duizend biechten te horen zonder iemand te hebben aan wie je je eigen pijn kunt toevertrouwen. Het doet pijn om sterk over te komen terwijl je aan een zijden draadje hangt.'

Concrete gebaren van liefde

De Colombiaanse priester Mauricio Montoya geeft enkele suggesties voor concrete gebaren van liefde waarmee parochianen hun priester kunnen bemoedigen:

• Een bemoedigende boodschap of woord van dank
• Een onverwacht cadeau, een uitnodiging voor een maaltijd, een boek
• Een oprecht gesprek met momenten van echt luisteren
• Vermijd gemakkelijke kritiek
• Een plek en moment van vriendschap, een wandeling, een uitstap, een gedeeld gezinsmoment
• Jouw gebed

Op zoek naar hulp?

Bel gratis en anoniem 1813 of ga naar www.zelfmoord1813.be.

Bronnen: Bisdom Novara (Italiaans) - La Croix (Frans) - CNA (Engels) - Exaudi (Engels) - CatholicLink (Spaans)