Lotte Beernaert: “Liefde eindigt niet bij het afscheid”

Ook daarna is er ruimte nodig voor verdriet, herinneringen en verbondenheid. In het Regina Coeli in Brugge, het woonzorgcentrum waar ze werkt, zoekt ze samen met bewoners, familieleden en collega’s naar manieren om verlies een plaats te geven. “Herdenken gaat over hoe liefde doorleeft en nieuwe vormen aanneemt.”

“Bewogen. Geïnspireerd. Geliefd. Gelovig. Twijfelaar. Zoekend. Geëngageerd. Onderweg.” Met die woorden stelt Lotte Beernaert zichzelf voor. In haar werk gaat ze samen op weg met mensen, in het bijzonder met ouderen en mensen met dementie. Ze combineert haar functie als zorgpastor met de coördinatie van de levenseindezorg.

Wat haar drijft, is mensen met elkaar verbinden en gemeenschap vormen: een plek creëren waar iedereen welkom is, waar leven en dood, vreugde en verdriet naast elkaar mogen bestaan.

Herdenkingsviering helend voor bewoners én medewerkers

In het woonzorgcentrum is er niet alleen aandacht voor zorg tijdens het levenseinde, maar ook voor wat daarna komt. Drie keer per jaar nodigt het team de familie van overleden bewoners uit voor een broodjesmaaltijd. In een ongedwongen sfeer ontmoeten mensen elkaar opnieuw en halen ze herinneringen op.

Ook medebewoners worden betrokken. Rond de periode van Allerheiligen en Allerzielen organiseert het woonzorgcentrum een herdenkingsviering waarin alle bewoners die het voorbije jaar overleden zijn, bij naam worden genoemd.

“Het is helend voor medebewoners en familie, maar zeker ook voor ons als medewerkers”, vertelt Lotte. “Als zorgverleners zijn we aanwezig bij een overlijden, maar daarna moeten we ook weer andere mensen ondersteunen. Een afscheids- en herdenkingsmoment geeft ons de ruimte om zelf afscheid te nemen en verdriet toe te laten. Ook dat hoort bij onze professionaliteit.”

Ze verwoordt het treffend: “Het wonen en leven in een woonzorgcentrum is bijzonder, want het is een eindig verhaal. Met het herdenkingsmoment haal je de oneindigheid binnen.”

Een plek voor troost en verbinding

Sinds twee jaar heeft het woonzorgcentrum een troostplek in de tuin. Deze geborgen, cirkelvormige plek staat open voor iedereen die rust, ontmoeting of troost zoekt. Bijna wekelijks vindt er een troostplekmoment plaats waar ruimte is voor rouw, verdriet en verbinding.

Ook buiten het woonzorgcentrum wil Lotte verlies bespreekbaar maken. Samen met partners van Compassionate City Brugge organiseerde het team een open troostplekmoment tijdens het Knooppuntenfestival. Daarnaast neemt het woonzorgcentrum deel aan ‘k SMiSje in Brugge, een initiatief van deMens.nu. Mensen kunnen daarbij een bericht sturen naar iemand die ze missen. Die woorden krijgen een plek in onder meer Brugse zorginstellingen en straten.

Troost zonder veel woorden

In haar werk met mensen met dementie ervaart Lotte hoe weinig woorden soms nodig zijn. Rituelen en symbolen kunnen uitdrukken wat moeilijk te verwoorden valt. Een kaars aansteken, samen stil worden of een naam noemen: kleine gebaren kunnen mensen met elkaar verbinden.

“Het is telkens zoeken, maar spirituele zorg heeft een groot kader aan beleving en symboliek. Fijn om te ervaren dat rituelen bewegen en dat troost zonder veel woorden kan groeien.”

Voor Lotte hoeft troost niet te betekenen dat verdriet verdwijnt. Soms is het voldoende dat iemand voelt er niet alleen voor te staan.

Verdriet en hoop gaan samen

De dankbaarheid van families na een herdenkingsmoment raakt Lotte telkens opnieuw. Herdenken betekent voor haar niet blijven stilstaan bij wat voorbij is, maar ontdekken wat blijft en verder groeit.

“Bij het herdenken blijf je niet hangen in wat was. Het gaat over hoe de liefde verder leeft en nieuwe vormen aanneemt.”
Ze vergelijkt het met een zaadje dat ontkiemt en zijn weg verder zet. Verdriet en hoop kunnen naast elkaar bestaan: er mogen tranen zijn, terwijl tegelijk iets nieuws groeit.

Dat is wat Lotte met haar engagement wil mogelijk maken: mensen ruimte geven voor hun verlies, hun herinneringen en hun geloof, en hen laten ervaren dat ze hun weg niet alleen hoeven te gaan. Liefde eindigt namelijk niet bij het afscheid. Ze zoekt een andere weg om verder te leven.