Ik wist niet dat er een trampoline in het altaar zit

In het kader van het Jaar van de Barmhartigheid bracht ik met een honderdtal leerlingen van de vijfdes een bezoek aan de kathedraal van Antwerpen. Geboeid luisterden de jongeren naar de pastoor. Hij had het over de werken van barmhartigheid en moedigde de leerlingen aan stil te staan bij hun eigen kwetsbaarheid en handelen, hun eigen nood aan barmhartigheid krijgen en de kracht waarover ze beschikken om barmhartigheid te schenken. Op het einde van de voormiddag kregen we allemaal een kaartje met een opdracht.

Getuigenis van eigen zoektocht

Ondertussen zijn de opdrachten uitgevoerd en zoals dat dan in het onderwijs de gewoonte is, schreven de leerlingen een belevingsverslag. Het bezoek aan de kathedraal maakte duidelijk indruk op de jongeren.

Niemand had me kunnen voorbereiden op de schoonheid van die plaats

schreef er eentje. Iemand anders merkte op: Het bezoek zelf was niet echt iets speciaal, maar wat er uit dat bezoekje gekomen is, is hier belangrijk. Het heeft me aangezet om te denken over barmhartigheid, ook in mijn eigen leven, waarna hij me, zonder dat ik ernaar gevraagd had, trakteerde op een indrukwekkende getuigenis over zijn eigen zoektocht en pijn.

Een andere leerling schreef: Ik wist niet dat er een trampoline in het altaar zat, daarmee verwijzend naar de metafoor die pastoor Bart Paepen gebruikte toen we onder de vieringtoren stonden en hij uitlegde wat de werken van barmhartigheid en het vieren van de eucharistie voor ons kunnen betekenen.

Enthousiasme over de opdrachten

Wat nog veel meer indruk maakte op de jongeren waren de opdrachten. Sommigen waren van in het begin heel enthousiast, anderen moesten behoorlijk wat weerstand overwinnen en verlegden hun grenzen. Hoewel enkele leerlingen het kathedraalbezoek wat saai vonden, was iedereen laaiend enthousiast over de opdracht. Een jongen die het echt niet zag zitten, kwam met een stralend gezicht de klas binnen:

Mevrouw, ik heb een dakloze aangesproken op straat. Het was echt heel bijzonder!

Hun verslagen logen er niet om. Of de jongeren nu een zieke, gehandicapte of bejaarde bezochten, een brief schreven aan een gevangene, een gebedsplaats van een andere religie bezochten, daklozen aanspraken of kleren verzamelden, allemaal hadden ze een bijzondere ervaring achter de rug en velen uitten het goede voornemen om dit nog meer te doen. In het zorg dragen voor de meest kwetsbaren van onze samenleving hadden ze kennisgemaakt met de rijkdom van deze mensen én met hun eigen kracht om iets voor deze mensen te betekenen.

Ik bevind me in een bevoorrechte positie, werkend met die jongeren.

Ze geven mij hoop voor de toekomst.

Met vertrouwen durven springen

Eentje merkte op: De kathedraal is zoals een goed boek. Het vertelt een prachtig verhaal aan allen die bereid zijn de tijd te nemen om het te lezen. Ik heb de eer om aan jongeren les te geven die deze bereidheid hebben.

In een paar uur tijd hebben ze luisterend en doende meer geleerd dan wat ik hen dit jaar nog kan meegeven.

Ze hebben immers geleerd dat er effectief een trampoline in het altaar zit die hen, als ze vertrouwensvol durven springen, naar een hoger niveau tilt waarop ze zichzelf overtreffen.