Priester Walter De Winter: ‘Met Jezus leven, is voor mij genoeg’

Als priester gelukkig zijn terwijl de kerk in crisis is, hoe doe je dat? Ontdek de reeks ‘Gelukkige priesters’ en lees het achtergrondartikel ‘Onderzoek toont aan dat gebrek aan toekomstperspectief priesters ontmoedigt’ (Kerk & Leven, 9 november).

Ik ben al meer dan een halve eeuw priester. Rond mij is de wereld heel erg in beweging, maar in mezelf zie ik geen grote veranderingen. Sterk sociaal geëngageerd bij de KAJ, zocht ik rond mijn 20ste een diepere voedingsbodem voor mijn leven. Daarom werd ik priester. Jezus werd mijn levensgezel en ik leef nog altijd met Hem. Dat is een stuk geschiedenis waar ik zelf aan meeschreef en waar ik dankbaar om ben.

Als priester was ik sociaal werker, ziekenhuispastor, parochiepriester, deken en vicaris. En nu opnieuw parochiepriester, in Niel.

In al mijn functies bleef ik gewoon een priester die probeert mensen te helpen om ook voor zichzelf dat diepere te ontdekken.

Er spelen uiteenlopende motieven mee als mensen een sacrament vragen. Veel collega’s vinden dat storend, maar ik heb dat niet. Ik ga uit van wat Jezus voor mij betekent. Dat kan niemand me afnemen en daarvan getuig ik. Wat mensen er vervolgens mee doen, is hun verantwoordelijkheid.

Ook voor mij is het zoeken, maar dat is niet erg. In gesprek met iemand die niet kerkelijk of gelovig is, wil ik wel eens iets meer zeggen over het geloof. Als ik voel dat het niet landt, kan ik nog wel iets anders geven: mijn tijd en zorg.

Als je zelf diep overtuigd bent van wat echt telt, dan maak je je minder bezorgd om de structuren. Probeer het gewoon goed te doen voor diegenen bij wie je getuigenis wel landt.

Ontdek meer getuigenissen van Gelukkige priesters.