Een ander perspectief

Als je de actualiteit volgt, krijg je soms de indruk dat geloof alleen over rare dingen gaat.

Over aanslagen door fanatieke zelfmoordterroristen die vanuit hun geloof chaos en paniek willen veroorzaken. Over seksueel misbruik van kinderen door mensen die juist door hun functie in de kerk die kinderen zouden moeten beschermen. Over onverdoofd slachten van weerloze dieren. Over besnijdenis van kleine jongetjes. Over hoofddoekjes achter het loket of boerkini’s aan onze stranden. Over lege kerken en wat we daarmee moeten aanvangen.

Terwijl elke gelovige, van welk merk ook, weet dat het eigenlijk niet daarom draait.

Dat geloof veel meer te maken heeft met een ander perspectief in je leven.

Dat geloof je blik verruimt omdat je de wereld leert zien als de plek die ze zou kunnen worden als we meer en meer ons hart openstellen voor elkaar. Dat geloof van alle mensen kinderen van God maakt en dus zijn alle mensen je broers en zusters.

Wie gelooft, werkt met kleine stapjes mee aan de droom van een nieuwe wereld van samenhorigheid, elkaar nooit afschrijven, zachtheid, vergeving en rechtvaardigheid.

Overal ter wereld zijn gelovigen samen met andere mensen van goede wil daarmee bezig.

Wie goed kijkt, ziet de mosterdstruikjes al groeien.

We moeten niet opgeven vanwege alle hindernissen onderweg.  We zijn er nog lang niet. Maar God werkt met ons mee.