15 vragen om over na te denken — Geert De Cubber
15 vragen waarop het antwoord vaak niet zo makkelijk is. Daarmee benaderen we deze zomer op Kerknet mensen met een uiteenlopende achtergrond. Vandaag is het de beurt aan Geert De Cubber, diaken en bisschoppelijk gedelegeerde voor catechese, jeugd- en gezinspastoraal.
‘Creativiteit. Die eigenschap stelt ons in staat om - in moderne termen - out of the box en probleemoplossend te denken. Vooral de creativiteit die niet aan enige economische nuttigheid wordt gekoppeld, is het mooist. Kunst in al zijn expressievormen - beelden, schilderijen, literatuur, muziek: mooier bestaat niet. Dergelijke creativiteit legt onze menselijke ziel bloot. Meer dan economische innovatie heeft kunstzinnige contemplatieve creativiteit eeuwigheidswaarde. In de woorden van de mystieke Meister Eckhart: het geeft een “zielevonk” waarin iets van Gods Scheppingskracht aan het licht komt.’
‘Als oud-leerkracht denk ik dat ik wel iets kan overbrengen aan leerlingen/studenten. Als (bijna) voormalig redacteur (van Tertio, nvdr.) denk ik dat ik wel iets van taalvaardigheid in mij heb. Het zijn inderdaad talenten, maar of ik daar dan trots op ben? Ik ben vooral dankbaar dat ik die talenten heb gekregen en de kans heb gekregen daar ook daadwerkelijk iets mee te doen.’
‘Mijn ouders kregen beiden de kans verder te studeren en hebben voor mijn broer en mij een warme thuis gecreëerd. Tegelijk zijn ze nooit vergeten van welke afkomst ze waren en ze hebben dat aan hun kinderen doorgegeven. De sociale gevoeligheid heb ik van mijn moeder: zij zat als medewerker van de stedelijke sociale dienst en later de pensioendienst bij de stad Lokeren helemaal op haar plaats. Nooit keek ze neer op wie handenwerk deed of op wie misschien niet zo sociaal vaardig was als zij. En mijn vader sloot zijn carrière af als hoofddocent Duits aan de Universiteit van Gent. Hij groette in de wandelgangen iedereen, niet alleen zijn directe collega’s-professoren, maar ook de studenten, secretaressen, bibliothecarissen en poetsvrouwen. Mijn ouders deden wat ze deden vanuit de overtuiging dat iedere mens gelijkwaardig is, wie hij ook is en wat hij in het dagelijkse leven ook doet.’
‘Aan gebreken heb ik geen gebrek, maar ik heb niet gevoel dat ik iets mis in het leven. Hier zit een gelukkige mens.’
‘Procrastinatie (klinkt beter dan “uitstelgedrag”, maar dat is het wel degelijk), al heb ik daar de jongste 5 jaar noodgedwongen toch serieus aan gewerkt. Als journalist werk je voortdurend tegen de deadline aan. Dan kan je maar beter goed georganiseerd zijn.’
‘Ik denk het wel, ja. Dat is ook nodig als journalist of als diaken. En in mijn nieuwe job vanaf september is luisteren eveneens de vertrekbasis.’
‘Andere mensen storen mij (meestal) niet. Sinds ik de geestelijke werken van barmhartigheid leerde kennen, probeer ik mij daar echt aan te houden. Een van die werken: de lastige mensen geduldig verdragen. Dat in de praktijk brengen, is een diaconale taak.’
‘Als een goed gekruide warme schotel. Die kruiden zijn belangrijk. Anders smaakt het maar flets. Ook de temperatuur moet goed zitten: niet al te heet, maar ook niet te lauw. Als de temperatuur en de kruiden oké zijn, smaakt geloof altijd naar meer.’
‘Laat ik het zo stellen: ik kan met iedereen door dezelfde deur. De rest van het antwoord reserveer ik voor de beslotenheid van een verzoeningsgesprek.’
‘Het creatieve van het schrijven brengt mij tot rust. Dan heb ik het niet zozeer over de journalistieke artikels, maar veeleer over de haiku’s en elfjes die ik elke dag probeer te schrijven. Dat doe ik meestal op basis van de lezingen van de dag. In een gebed van zeventien lettergrepen of elf woorden probeer ik dan te vatten en neer te leggen wat mij bezighoudt. Ook muziek brengt rust. Spelen of luisteren. Van Claude Debussy tot Bruce Springsteen.’
‘Toen ik in 2013 tot diaken werd gewijd, kreeg ik van Erik, een confrater-diaken, een reisicoon cadeau dat hij zelf had gemaakt. Kort daarop werd Erik ernstig ziek. Drie jaar geleden is hij overleden. Het reisicoon herinnert me aan hoe Erik diaken was en in het leven stond: probeer mensen te verbinden, breng mensen in contact met het Evangelie, maar maak het vooral allemaal niet te ingewikkeld. Dat hou ik altijd voor ogen, bij alles wat ik doe.’
‘Als redacteur lees ik zowat een boek per week. Er ligt dus nog wel wat op mijn werktafel. Meestal lees ik naar mijn gevoel veel te snel, maar er zijn twee boeken die ik binnenkort echt wat grondiger wil herlezen: De Bourgondiërs van Bart Van Loo staat helemaal bovenaan. Als een wervelwind raast de auteur door “ons” oerverhaal. Zonder meer is het mijn favoriete boek van de jongste jaren. Dat werd alleen maar bevestigd toen ik Bart eind 2019 voor de Tertio-kerstspecial interviewde. Het tweede boek is Zeg niets van Patrick Radden Keefe. Het reconstrueert de moord op Jean McConville tijdens de Noord-Ierse Troubles. Sinds ik in maart 2019 aan de Peace Wall in Belfast rondliep, kan ik mij daar enigszins iets bij voorstellen. De auteur komt tot onthutsende en sluitende vaststellingen over de opdrachtgever(s) en uitvoerder(s) van de onopgehelderde moord. Narratieve non-fictie van de bovenste plank.’
‘Verwondering. Dat is het vertrekpunt voor al de rest.’
'Heeft Jezus daarop niet zelf het antwoord gegeven? Heb de Heer lief met heel uw hart, heel uw ziel en heel uw verstand. Heb uw naaste lief als uzelf. Meer heb je niet nodig voor een rijk leven.’
‘Hoe worden de Rode Duivels volgend jaar Europees kampioen voetbal?’