Aangekondigde vriendschap - Babs Mertens [column]
‘Je weet het nog niet, maar wij gaan vrienden worden’, fluistert ze me toe wanneer we in de auto stappen. Met een foto van mij op haar gsm had ze me tevergeefs lopen zoeken in de luchthaven van Beiroet. In een bevlieging had ik twee dagen voor vertrek mijn haar kort laten knippen; ze kon me onmogelijk herkennen. Twee uur lang zat ik in de aankomsthal op haar te wachten. Het enige wat ik van haar wist, was dat ze een oogoperatie moest ondergaan in Beiroet en dat het langer duurde dan gepland.
Later hoorde ik hoeveel moeite het had gekost om voor haar – als Syrische – een visum te regelen om de grens over te steken naar Libanon voor medische zorg. Ze kan haar hele oog eruit halen, vertrouwt ze me ’s avonds lachend toe in het klooster van de zusters van de H. Efrem in Harissa, waar we een kamer delen. Ik verslik me, maar ze stelt me gerust dat haar jeugdvrienden al gewoon zijn dat ze soms vergeet het er weer in te steken. Die avond nog neemt ze me mee naar het heiligdom van Onze-Lieve-Vrouw van Libanon.
Dat we zulke goede vrienden zouden worden, had ze niet verwacht.
De volgende ochtend zetten we samen met p. Jihad, de overste van de gemeenschap van Deir Mar Moussa, onze reis verder naar Syrië richting het woestijnklooster dat ons zonder meer zusterlijk met elkaar verbindt. Vier maanden lang delen we er lief en leed. Vaak blijft ze dagen kauwen op dingen die ik zeg of doe. ‘Jij reageert in alles altijd zo anders’, laat ze zich op een dag verwonderd ontvallen. Maar het lijkt haar te bevallen, want ze zoekt mijn gezelschap alsmaar vaker op om haar zorgen, groot en klein, te delen. Het liefst nog terwijl we samen ajuin snijden in de zon en niemand vreemd opkijkt als er een traantje vloeit.
Als ik huiswaarts keer huilt ze. Dat we zulke goede vrienden zouden worden, had ze niet verwacht. Ook ik ben verwonderd. Hoe vruchtbaar de woestijn waarin we zo sterk naar elkaar toegroeiden en ontdekten in de diepte eenzelfde verlangen te koesteren: een waarachtig vrij mens te zijn!
Babs Mertens is stafmedewerkster bij ‘TAU - Franciscaanse spiritualiteit vandaag’.
