Advent is… naar meer deel-tijd streven met wie je (nog) niets hebt. Ontdek het rode pakje!

Wie dubbele kleding heeft, laat hij delen met wie niets heeft, en wie voedsel heeft, laat hij hetzelfde doen (Lc 3,10). Zo klinkt de oproep in het Evangelie van deze derde adventszondag. Is deze vraag om te delen met anderen evident voor christenen of spreekt ze - net omwille van haar evidentie - nog te weinig tot ons vandaag?

We delen meer dan we denken

Als ik zelf even nadenk wanneer ik voor het laatst iets met iemand heb gedeeld, overkomt me in eerste instantie een geruststellend gevoel. Ik denk dat ik het dagelijks doe. Het allermeest in ons gezin, zowel in woord als daad. Maar ook met familie, vrienden en collega’s probeer ik zoveel mogelijk hartelijkheid te delen. En in veel van wat ik schrijf tracht ik iets van troost of bemoediging te brengen en zo ook wat te delen met mensen die verderaf van me staan.

‘Kan je eigenlijk leven zonder te delen?’, vraag ik me af. Van zodra je ter wereld komt, kan je toch niet anders dan terecht komen in gedeeld goed. En maar weinig van wat we later gaan bezitten is exclusief voor onszelf. Delen is onlosmakelijk verworteld met ons bestaan.

Maar niet met iedereen

En toch. Ik weet niet of ik helemaal beantwoord aan de vraag die vanuit het Evangelie opklinkt. Daar staat immers uitdrukkelijk dat we moeten delen met ‘wie niets heeft’. Ik denk niet dat de mensen met wie ik het meeste deel in die categorie vallen.

Maar hoe weet je of iemand ‘niets heeft’? Het klinkt bijna als een beschuldiging. Iedereen in deze situatie zal wellicht zijn of haar best doen om daar zo weinig mogelijk van te laten merken. Tenzij het echt niet meer anders kan. Omdat oorlog je dwong om voortaan in een tent te overleven. Omdat het overleven zoveel van je vraagt dat je ook lichamelijk ziek werd. 

En misschien heb je zelfs in die situaties toch nog altijd iets. Of zelfs heel veel. Om te delen met al wie wél veel meer heeft, maar vaak niet stil staat bij die rijkdom. De mens ‘die niets heeft’ zou zo plots wel eens heel erg op jezelf kunnen gaan gelijken.

Met wie heb jij nog niets?

Als het niet altijd zo duidelijk is wie degene is die wel of niet iets heeft, waar moet je dan beginnen met delen? Want eigenlijk kan het dan overal. 

Ik besloot voor mezelf om de evangeliewoorden lichtjes aan te passen zonder voorbij te gaan aan de eigenlijke vraag. Misschien kon ik beginnen met de mensen waarmee ik zelf ‘niets heb’? Mensen die ik wel tegenkom, maar nog nooit echt aansprak. Of mensen die ik helemaal niet ken.

Dat vroeg alleszins om wat durf. Het trok me uit mijn vertrouwde ruimte. En misschien is het dat wel wat deze derde adventsweek van ons vraagt: een uittocht uit onszelf. Dat hoeft zeker geen trieste bedoening te zijn. Want deze zondag staat bekend als Zondag Gaudete: hij belooft vreugde!

Het rode pakje

Geïnspireerd door de kerstimpulsen van IDGP, trok ik erop uit. Niet met lege handen, maar met een rood pakje. Anders dan de meeste cadeautjes, is dat geen pakje om voor jezelf te houden, eens je het gekregen hebt. Het is een doorgeefpakje. 

Ik stopte er koekjes in en kleefde volgende tekst aan de binnenkant van de deksel van de doos: Hallo! Ik ben het doorgeefpakje! Stop een verrassing in mij en geef me door aan iemand die je niet kent. Ik tover graag een glimlach op vele gezichten! Wie weet, krijg je me ooit terug!

Aangezien we bij ons nichtje op bezoek waren, trokken we daar de straat door op zoek naar een huis van wie we de bewoners niet kenden. Toen we aanbelden, was de mevrouw die opendeed zichtbaar verbaasd. Ze dacht dat we iets wilden verkopen en kon het bijna niet geloven dat we haar een gratis cadeau brachten. De bedoeling achter het doorgeefpakje vond ze ook mooi. Ze beloofde ons alvast om het op haar beurt aan iemand door te geven die ze nog niet kent. 

Was de vreugde bij ons, denk je?

Heb jij ook zo’n rood pakje? En gaf je het aan iemand door? Wat deed het met jou en de ander? Aarzel niet om na het pakje ook je verhaal te delen via valerie.kabergs@otheo.be.