Alles begint met een ei - Kolet Janssen [column]

Kleindochter tekent. Of liever: ze trekt krabbels op een blad papier. In elke hand klemt ze een kleurig vetkrijtje.

‘Mooi!’ zeg ik bemoedigend, al kan ik er kop noch staart in onderscheiden. De pret zit voorlopig nog in het bewegen, het draaien en krassen, en het zien verschijnen van kleurige streepjes.

Maar opeens roept ze verrukt: ‘Ei!’

In al haar krabbelgeweld is er ergens op het blad zomaar een rondje verschenen. En in dat rondje ziet ze een ei.

Het is een geweldig aha-moment. Wat je op papier tekent, kan echt iets voorstellen of betekenen. Is dat geen wonder?

Het lukt die dag geen tweede keer. Maar we weten nu allebei dat het kan. Dat je al tekenend en schrijvend de werkelijkheid kunt laten ontluiken.

Een kerstboom ligt nog niet binnen haar mogelijkheden. Het is dus de schuld van kleindochter dat dit kerstige stukje al een beetje naar Pasen lonkt. Want alles begint met een ei. Het is een symbool van nieuw leven. En dus past het ook bij het begin van dit nieuwe kalenderjaar.

Als het weer nieuwjaar wordt, zal kleindochter misschien al kopvoeters tekenen.

Want het leven gaat snel. Wij krijgen weer een heel nieuw jaar de kans om zacht en dapper te zijn. Zacht voor iedereen om ons heen en voor de mensen met pijn en verdriet. Dapper tegen alles wat het goede en het mooie kapot dreigt te maken.

Elk jaar opnieuw laten we dat dieper tot ons doordringen. Het lukt nooit helemaal, maar alle beetjes helpen. 

Hoe ouder een mens wordt, hoe meer hij die beetjes naar waarde leert schatten.

Ik wens jullie allen een zalig nieuw begin. En veel zachtheid en dapperheid.