‘Bevestiging van wie ik echt ben’ — Sophie Vanhaverbeke leidt gezondheidspastoraal vicariaat Brussel

De gezondheidspastoraal is een tweetalige dienst die de pastoraal in de Brusselse ziekenhuizen, psychiatrische instellingen en rusthuizen coördineert, evenals het territoriaal ziekenbezoek. Medewerkers en vrijwilligers gaan naar mensen toe die lijden, eenzaam zijn of oud, om naar hen te luisteren, hun eenzaamheid te doorbreken en hen nabij te zijn in hun geestelijk en gelovig zoeken. Presentiezorg is dan ook de essentie van de gezondheidspastoraal.

Sophie Vanhaverbeke is 57 en woont in Sint-Joost-ten-Node. Ze studeerde Romaanse filologie in Leuven, gaf er les aan jongvolwassenen in het tweedekansonderwijs en doceerde aan het gerenommeerde Marie Haps Instituut in Brussel, de stad waar ze zich thuis voelt. De plek ook waar ze, naar eigen zeggen, haar spirituele draad opnieuw vond na de geboorte van haar twee zonen.

Herbronning

‘Mijn geloofsweg is er een van vallen en opstaan’, vertelt ze. ‘Maar het was toch het WeG-project in de Sint-Jozefparochie in Evere dat mij opnieuw energie en kracht gaf. Ik worstelde met diepere levensvragen en die persoonlijke herbronning van het project vond ik inhoudelijk rijk en inspirerend. Ik heb lange tijd mijn geloof beschouwd als bijzaak, maar het is veeleer een hoofdzaak geworden. En dat gevoel neemt nog elke dag toe. Het wordt almaar essentiëler in mijn leven. Daardoor durfde ik me ook kandidaat stellen voor deze functie.'

‘Ik heb altijd, naast mijn werk als leerkracht en docent, dingen gedaan die mij daartoe voedsel gaven: PRH, mijn vrijwilligerswerk bij Similes, Kerk&Leven en de Oxfam tweedehandswinkel, of mijn achtergrond in coaching en palliatieve zorg. Vooral PRH speelde een belangrijke rol. Sinds ik in 2005 begon met de cursus Wie ben ik? is het niet meer weg te denken uit mijn leven. Daardoor bloeide ik helemaal open.’

Het is dan ook in die lijn van wie ze werkelijk is, dat Sophie zich vandaag richt op de begeleiding van kwetsbare personen. Als verantwoordelijke voor de gezondheidspastoraal wil ze haar dromen en ideeën delen en samen met haar team op een zinvolle manier een steen verleggen.

Verwondering

‘Ik probeer daartoe eerst het terrein wat te verkennen, maar ik moet toegeven dat er weinig aanlooptijd is geweest’, zegt ze. ‘Er moest door het pausbezoek al meteen veel worden georganiseerd. Ik werd onvermijdelijk voor de leeuwen gegooid. Maar intussen ontmoette ik al heel wat mensen en teams in de zorg.'

‘Als ik kijk naar onze vrijwilligers, zie ik kranige zeventigers, tachtigers en zelfs mensen in de negentig die zich dienstbaar maken door andere ouderen te bezoeken. Daar maak ik een diepe buiging voor, net zoals voor de bekwaamheid en het professionalisme van de geestelijke begeleiders. De lat ligt daar bijzonder hoog, en terecht. Maar dat is niet mijn verdienste, maar die van de collega’s die hier al jaren werken. Zij organiseren geregeld vormingen. Dat is ook nodig, want we staan voor enorme uitdagingen. 

Ziekenhuizen hebben het budgettair almaar moeilijker en dat treft ook de spirituele begeleiding. Maar laten we in de aanloop naar het Jubeljaar hoopvol blijven. Ik zou niet aan deze baan begonnen zijn als ik niet vervuld was van hoop.’

Wil je ook een luisterend oor bieden aan zieken of ouderen? Info: sanitas@vicabru.be