Blijf in uw cel - tips van kluizenaar Benoît Standaert (9)
De afzondering blijft nog een tijdje duren. Een gunstige tijd om nieuwe dingen aan te leren, in de stilte en de vereenzaming?
Laat ons inderdaad volharden in de eenvoud en de verstilling.
Stil vallen. Je ademhaling bewust worden en die volgen, aandachtig en vrij, zonder enige druk op die geoefende pomp die aanhoudt, uit en in. ‘Denk aan een druppelteller’, zei een meester in Japan. Druk bij het uitademen met je buikspieren je beneden-buik in, naar achter, tegen de wervelkolom. En van zelf komt er weer lucht binnen in het ballonnetje, je longcapaciteit. Je zult ook merken dat je wervelkolom soepel en zeer spontaan een rechte vorm aanneemt, niet krampachtig alsof iemand zijn regenscherm ingeslikt heeft. Neen, de kolom geraakt recht als een veerkrachtige S.
Blijven we de pomp volgen, gedachteloos, tenzij dat ene dankbare gevoel dat uitdijt rondom de plek waar je verstild zit.
Monniken, rond het jaar 700, in het Sinaï-gebergte, hebben elkaar een raad gegeven, bij die verstillende oefening, geconcentreerd op de ademhaling: ‘Verenig de Naam van Christus aan je ademhaling’. Niets meer en niets minder. Eén naam volstaat. ‘Heilig de Naam van de Heer in uw harten’, lezen we bij Petrus (1 P 3,15).
Aanhoudend één dierbare Naam herhalen: ‘Jezus’, ‘Jezus’, ‘Jezus’… ‘Mijn Heer en mijn God!’ ‘Onze Vader’. ‘Onze Vader en onze God’. ‘Heer, ontferm U’.
Augustinus vernam hoe in de woestijn van Egypte de Vaders korte ‘schietgebeden’ afvuurden uit hun hart. Het woord is uit het Latijn van Augustinus vertaald: orationes jaculatoriae. Een jaculum is een speer of spies die je in één trek afgeeft naar het doel. Bidden als pijlen die je afvuurt! En wel aanhoudend, de een na de ander! Dan is er geen plaats en geen tijd in je hart voor verstrooiingen.
Je blijft vurig branden, het hart vereend met het Doel, Christus, de openbaring van Gods eeuwige liefde!
Over die schietgebeden is er sinds Augustinus een rijke literatuur. ‘Misprijs er de eenvoud niet van’, zeggen de meesters. ‘Dankzij die praktijk krijgt de Verdeler, de diabolus, geen pak op uw innerlijk leven’. Je koestert ook geen andere gedachten meer, geen depressieve en geen agressieve, ook al werd je beledigd! Franciscus van Sales is behoorlijk uitvoerig over die ‘verzuchtingen in het hart, ingegeven door de Geest’. ‘Geef je daaraan over, heel bewust’, herhaalt hij. ‘Zoek niet te ver welke formule de voorkeur verdient.
Volg de ingevingen van je hart, want daar vind je de meest passende.
Weet dat er geen vooruitgang kan geboekt worden zonder de toeleg op zo’n praktijk. Omgekeerd, wie – ook met weinig andere vorming – zich op die herhalingen in het hart toelegt, zal vlug hoge stadia van de beschouwing bereiken. Wie echter niets daarvan in zijn hart cultiveert, die zal niet vooruit geraken, in het actieve leven niet en evenmin in het contemplatieve’.
De toon is duidelijk, ernstig zelfs. Zonder die innerlijke bezieldheid, op gang gebracht door het herhalen van de geliefde Naam, komt geen mens verder op de weg van geestelijke rijpheid en vrijheid!
Vrede, broeder Benoît