Bucketlist van karmelietes ~ Beatrijs Desmet

Zuster Beatrijs van de Karmelgemeenschap Emmaüs in Weelde voelde zich aangesproken door de dromen van zuster van de Jacht Lieve Brussele.Zo’n droom van universele broederschap heb ik ook, liet ze weten. Toch reageerde ze nog verrast op ons telefoontje. Wat zijn jouw dromen, zuster?

#1 Een plaats voor iedere mens

Mijn eerste droom is mijn dagelijkse gebed: dat alle mensen zich thuis mogen voelen bij de Heer. Ik denk dan aan de vele mensen die hier komen aanbellen en een beroep doen op ons gebed. Maar ook aan diegenen die onze solidariteit nodig hebben. Ik bid en droom dat iedere mens in onze samenleving zijn plaatske mag hebben.

Voor ik in het klooster ging, werkte ik een tijdje in de Marollen. Ik maakte ook een reis naar Zuid-Amerika omdat ik dacht dat ontwikkelingswerk misschien mijn weg was. Die sociale inzet zit nog altijd in mijn hart. Ik bewonder al wie zich inzet voor mensen aan de rand en probeer ook zelf mijn steentje bij te dragen waar ik kan. En dat is vooral vanuit ons leven in gebed, in het hier en nu, in Gods tegenwoordigheid.

Wie bij ons komt aankloppen, doet dat - hopelijk - niet vergeefs.

#2 Nieuwe vormen van religieus leven

Toen ik in 1983 intrad, waren we met 19 zusters. Ook al zijn we met minder, we vormen nog steeds een open gemeenschap die evangelisch probeert te leven.

Het is zo’n mooi en rijk leven! Daarom droom ik er al lang van om nieuwe vormen van religieus leven te zien opflakkeren. Met behoud van de essentie: eenzaamheid, stilte, gebed, zusterlijk samenleven en klaar staan voor de noden die op ons afkomen. 

#3 Nog één keer naar Taizé 

In Taizé heb ik mijn roeping ontdekt. Klinkt misschien gek, want van deze broedergemeenschap in Frankrijk is het nog een grote stap naar de Karmel, maar toch is het zo. Ik herinner me nog heel levendig het gesprek dat ik had met frère Guillaume. Ik zou hem graag nog een keer ontmoeten.

Wat mij erg aanspreekt in de spiritualiteit van Taizé, is het verlangen naar eenheid in verscheidenheid. De verschillen in onze zustergemeenschap zijn misschien niet zo groot als in die oecumenische gemeenschap, maar uiteindelijk zijn we allemaal heel verschillende mensen die proberen samen te leven.

Na die belangrijke ontmoeting in Taizé in het jaar 1975 bezocht ik een karmelietenkerk in Kortrijk. Daar zag ik achteraan een boekje liggen over Taizé. En zo vond ik mijn spoor...

Of ze haar bucketlist mag afsluiten met een gebed? Zeer zeker.

Heer,

help ons het leven te leven

als een feest, als een bal,

als een dans in de armen van uw genade,

op de muziek van uw liefde.