Overslaan en naar de inhoud gaan
Home
  • Abonneer nu
  • Zoeken
  • Help
  • Digitale krant
  • Inloggen
Menu
Sluiten

Hulp nodig? Bel de klantendienst op het nummer
03 210 08 30 (ma-vr: 9-12u, 13-16u) of mail ons

  • Inloggen
  • Digitale krant
  • Verhuis melden
  • Krant niet ontvangen
  • Help
  • Contact
  • Zoeken
  • Ontdek Otheo
  • Otheo voor Kerk en Leven abonnees
  • Wegwijsinfo Kerk in Vlaanderen
  • Vacatures
  • Abonneer nu
  • Bestel proefpakket
  • Ontvang nieuwsbrief
Nieuwsoverzicht
Columns
Paus Leo XIV
Kerk in Vlaanderen
Otheo Radio
Otheo Magazine
previous
next

Catechiste Veerle Claus: ‘Wij wijzen de weg, zij kiezen het pad’

Veerle Claus kreeg de Junia-publieksprijs voor haar jarenlange inzet. ‘Ik doe het niet alleen. We zijn met een team.’

Ilse Van Halst

Haar prijs prijkt nog steeds op het altaar. Maar wat vooral nazindert, is de erkenning. Veerle Claus van Antwerpen-Linkeroever ontving de publieksprijs van de Juniaprijs 2026. Een mooie blijk van waardering voor haar jarenlange inzet voor catechese en geloofsopvoeding. ‘Ik doe het niet alleen. We zijn met een team.’

Wat doet dat met je, bekroond worden voor je inzet als catechiste?

‘Dat doet deugd. Zeker. Maar ik zie die prijs niet alleen als iets voor mezelf. Ik doe dit niet alleen. We zijn met een heel team. De prijs is voor mij vooral een erkenning van de tijd, energie en liefde die mensen hierin steken. En het is ook fijn dat catechese eens zichtbaar wordt. Dat mensen zien dat daar heel wat gebeurt.’

Hoe belangrijk is zo’n prijs voor de participatie van vrouwen in de Kerk?

‘Ik merk dat heel wat vrouwen en ook mannen het moeilijk hebben met de positie van de vrouw in de Kerk, of het gebrek eraan. Dus fijn dat zo’n prijs er is. Ook al ervaar ik dat zelf anders, omdat ik hier in onze parochie alle vertrouwen krijg en mijn ding mag doen. Wel is het niet altijd gemakkelijk om vandaag als gelovige openlijk te zeggen waar je voor staat. Je wordt snel in vakjes gestopt. Daarom vind ik het wel mooi om te kunnen zeggen: ja, dit is mijn engagement. Hier geloof ik in. En om daarin nu erkend te worden. Alle vrijwilligers in onze parochie verdienen dat. We blijven samen verder op weg gaan.’

Lees hieronder verder
Veerle Claus, trots met de erkenning van Junia.
Veerle Claus, trots met de erkenning van Junia. © Junia

Hoe ben je in de catechese terechtgekomen?

‘Heel toevallig eigenlijk. In 2017 deed mijn dochter haar vormsel in de parochie Sint-Anna-ten-Drieën. Ik ben toen als ouder mee gaan werken in de catechesewerking. Er waren op dat moment al mensen die zich daar jarenlang voor inzetten en ook ouders werden uitgenodigd om mee hun schouders eronder te zetten. En dan ben ik eigenlijk blijven plakken. Ik voelde dat het een beetje mijn dada was. Ik vind het fijn om met kinderen en jongeren op weg te gaan rond geloof. En blijkbaar is dat ondertussen een van mijn hobby’s geworden.’

Wat spreekt je zo aan in catechese?

‘Ik vind het fantastisch om te zien wat er met kinderen gebeurt wanneer je hen vertrouwen geeft en hen betrekt. Ik gaf vroeger les in alle jaren van de lagere school, behalve het eerste. Daar gaf ik wel godsdienst. Ik ervoer dat juist die lessen het meest bleven nazinderen. Soms kwamen kinderen jaren later nog vertellen over de opdracht die ik hen toen toevertrouwde. Dan dacht ik: “Wauw, dit doet blijkbaar echt iets met een mens.” Kinderen ervaren hier iets wat hun hele leven kan blijven doorwerken. Ik vind het ook mooi dat je kinderen die misschien wat moeilijker hun plaats vinden op een andere manier kunt laten schitteren. Een kind dat bijvoorbeeld vaak negatief om aandacht vraagt, geef ik tijdens een Godly Play of een bibliodrama een belangrijke taak. Dan merk je dat het verandert. Het voelt zich gezien en gewaardeerd en neemt dit mee in zijn herinneringen: hij sprak me er regelmatig terug over aan. En dat is waar je het voor doet. Bagage meegeven, voedsel voor onderweg.’

Kinderen ervaren hier iets wat hun hele leven kan blijven doorwerken.

Jullie werking heet De Wegwijzers. Waarom die naam?

‘Omdat we mensen eigenlijk alleen maar de weg kunnen wijzen. We kunnen en willen niet voor hen beslissen welke weg ze moeten inslaan. Dat geldt voor kinderen, jongeren én ouders. Catechese is geen pakketje dat je gewoon moet afwerken. Het gaat erom dat je mensen iets meegeeft waarmee ze zelf op weg kunnen.’

‘Alle catechisten zijn ondertussen een groep vrienden geworden. We komen samen, bereiden de catechese en vieringen voor, praten over geloof en Bijbelverhalen… Eigenlijk zijn we een soort Bijbelclubje. En ja, we investeren er veel tijd in, maar we doen het graag. En als je dan merkt dat iets kinderen raakt, én dat je zelf geraakt wordt, krijg je daar ontzettend veel energie van.’

‘Het is ook fijn dat we vanuit de parochie veel vertrouwen krijgen. We mogen ons ding doen en krijgen de ruimte en autonomie om onze talenten in te zetten, ieder op zijn manier. Dat is juist de kracht van De Wegwijzers.’

Wat is catechese voor jou?

‘In het eerste catechesemoment, de naamopgave, geven we de kinderen een rugzak mee, waarop ze een handafdruk maken en hun naam schrijven. Die krijgen ze na het vormsel mee, gevuld met allerlei zaken met een knipoogje, als voedsel voor onderweg, bijvoorbeeld een pakje papieren zakdoekjes om iemand te troosten die ze op hun pad tegenkomen. Dat doen we ook voor onze parochianen. Op het einde van onze vieringen geven we hen een kaartje mee met een mooie tekst uit de Wegwijzerviering, als voedsel voor onderweg. Wie er die week niet was, komt vaak later vragen naar het kaartje dat ze gemist hebben. Blijkbaar hebben ze er toch iets aan. Dan denk ik: kijk, zo’n klein gebaar kan iets betekenen. Misschien is dat ook wat catechese uiteindelijk is: mensen iets meegeven voor onderweg. Niet alles uitleggen of voor hen beslissen, maar een wegwijzer zijn. En dan mogen ze zelf hun weg verder gaan.’

Hoe ziet zo’n catechesemoment er concreet uit?

‘We beginnen in de kerk. We bekijken samen de viering: wie leest, welke liederen zingen we, wie brengt de gaven aan, hoe komen de kinderen binnen… We oefenen ook. Daarna gaan we naar de zaal en gaan we inhoudelijk aan de slag. We vertrekken vaak vanuit een Bijbelverhaal. Maar we proberen altijd de brug te maken naar hun eigen leven. Wat staat er in dat verhaal? Wat betekent het? En vooral: wat betekent het vandaag voor jou?’

‘We proberen daarbij veel afwisseling te brengen. We gebruiken verhalen, filmpjes, foto’s, muziek, projecties en zelfs een digitale Kahoot-quiz over bijvoorbeeld de zeven werken van barmhartigheid. We gaan ook eens samen minigolf spelen of op fotozoektocht, waarbij we foto’s kiezen over thema’s die we al behandelden. Afwisseling en herhaling. Het is belangrijk om zo de kinderen de dag van vandaag te betrekken en geboeid te houden. En als slot van het laatste voorbereidingsmoment eten we samen spaghetti, met alle vormelingen en hun gezin, met meter of peter en met onze Wegwijzers. Ze maakten de spaghetti voor ons klaar.’

Lees hieronder verder
Aan het werk met catechisten: ‘Kinderen ervaren hier iets wat hun hele leven kan blijven doorwerken.’ © rr

En dat lukt?

‘Wonderwel, ja. Het is vroeg opstaan op zondagmorgen. We beginnen om 8.30 uur en gaan door tot aan de viering om 10.30 uur. Soms komen kinderen wat met tegenzin binnen, juist omdat het vroeg dag is. Maar we hebben die twee uur echt wel nodig om samen aan de slag te gaan en iets te laten groeien. En als je dan na die twee uur iemand hoort zeggen: “Amai, is het al gedaan?”, dan geeft me dat heel veel voldoening.’

‘Je merkt ook dat kinderen graag verantwoordelijkheid krijgen. Na het maandelijkse catechesemoment sluiten we telkens af met een Wegwijzerviering. Daarop is iedereen welkom: kinderen, jongeren, ouders én andere parochianen. We willen absoluut geen kinderachtige viering. Het is een volwaardige viering waarin jonge mensen een belangrijke plaats krijgen. En dat werkt. Het zijn vaak de drukst bijgewoonde vieringen van onze parochie. De kinderen zitten vooraan, de ouders erachter. We zorgen dat de muziek goed zit, de micro werkt, de projectie verzorgd is… Iedereen doet waar hij of zij goed in is. Zo tonen we ook dat we erin geloven en dat het de moeite waard is. Tijdens de viering lezen ze voor, zingen ze, brengen ze iets aan of krijgen ze een andere taak.’

‘Ook als kinderen na hun communie of vormsel terug eens naar een viering komen, vang ik ze op en vraag ik hen of ze bijvoorbeeld de offergave willen aanbrengen of iets willen voorlezen. Zo voelen ze: ik ben welkom, hier hoor ik erbij.’

Ook ouders krijgen al altijd een belangrijke plaats in jullie werking. Zo rolde jij er trouwens in.

‘Ouders zijn mee verantwoordelijk voor de geloofsopvoeding van hun kinderen, maar we merken ook hoe langer hoe meer dat veel ouders zelf niet altijd vertrouwd zijn met geloof of Kerk. Daarom proberen we hen mee op weg te nemen. Een mooi voorbeeld zijn de geloofsgesprekken bij de vormelingen. Ze schrijven een soort geloofscharter en daarna gaan ze daarover in gesprek met hun ouders. Dat zijn vaak heel intense momenten. Jongeren zijn niet altijd gewend om thuis over geloof te praten. We geven daarom enkele richtvragen mee. En dan zie je ouders en kinderen echt met elkaar praten over wat ze geloven, waar ze mee zitten en wat voor hen belangrijk is. Dat zijn heuse kippenvelmomenten.’

‘Soms heeft een jongere ook twijfels. Dan hoeft dat niet onmiddellijk opgelost te worden. Ik herinner me een vormeling die zijn charter niet wilde ondertekenen. Ik zei hem dat dat niet meteen hoefde, dat hij het mocht meenemen naar huis om te overdenken en er thuis nog eens over te praten. Je moet ruimte krijgen om te zoeken.’

Je moet ruimte krijgen om te zoeken.

Toch blijft er een moeilijke vraag: blijven kinderen en gezinnen na hun eerste communie of vormsel naar de vieringen komen?

‘Dat blijft absoluut een uitdaging. We zijn daar zelf ook zoekende in. Tijdens het jaar voelen we dat gezinnen geraakt zijn en dankbaar zijn voor wat we doen. Maar daarna verdwijnen velen toch weer uit beeld. Sommigen komen op hoogdagen, met Kerstmis of Pasen terug, of wanneer er iets ingrijpends gebeurt in hun leven. En soms, heel soms, gebeurt er iets onverwachts. Onlangs was er een ouder die zag hoe de catechese met zijn kind verliep en daardoor zelf meer over het geloof wil weten. Dat raakt ons.’

Je bent ook directeur van een basisschool. Is er een verband tussen je schoolwerk en je engagement in de parochie?

‘Zeker. Ik werk ondertussen dertig jaar in het onderwijs én in dezelfde basisschool in Antwerpen-Noord, waar ik nu het tweede jaar directeur ben. Ook daar ligt mijn hart. Ik vind het belangrijk om als school aanwezig te zijn in de buurt en om als mens in die buurt te staan. Mijn geloof beïnvloedt ook de manier waarop ik met mensen probeer om te gaan. Dat wil niet zeggen dat je voortdurend over geloof moet praten. Soms zit het juist in hoe je luistert, hoe je iemand benadert, hoe je ruimte geeft.’

Mijn geloof beïnvloedt ook de manier waarop ik met mensen probeer om te gaan.

Je werkt in een heel multiculturele omgeving. Wat leer je daarvan?

‘Heel veel. We moeten niet alleen kijken naar de verschillen tussen mensen, maar ook naar wat ons verbindt. Kinderen met verschillende achtergronden zijn vaak heel nieuwsgierig naar elkaars geloof. Een gesprek over de ramadan kan bijvoorbeeld een mooie ingang zijn om over de christelijke vasten te spreken. En andersom. Kinderen kunnen dan hun eigen verhaal vertellen. Dat schept verbinding.’

‘Ik vind het belangrijk dat we ook van nieuwkomers kunnen leren. We mogen niet alleen denken: wij moeten hen iets leren. We moeten ook vragen: wat leeft er bij jou? Wat heb jij te vertellen?’

Je hebt het vaak over verbinding. Wat betekent dat voor jou?

‘Dat mensen zich veilig voelen. Dat ze mogen thuiskomen. Dat ze zichzelf mogen zijn en gehoord worden. Dat geldt voor een kind in de catechese, voor collega’s, voor leerlingen, voor een ouder, voor iemand die de taal nog niet goed spreekt, maar ook voor een kind met een beperking. We zoeken telkens naar manieren waarop iemand kan meedoen. Soms is dat heel praktisch, bijvoorbeeld met Google Translate. Soms vraagt het meer overleg met ouders. Maar het uitgangspunt blijft hetzelfde: je mag er zijn. Je hoort erbij.’

‘Soms is het moeilijk. Onlangs vertrok er, op school, een gezin naar Geel omdat ze daar betere huisvesting konden vinden. Ze vertrokken met tranen. Dat doet iets met je. Maar het mooie is dat ze weten dat ze welkom blijven. Ze komen soms nog eens op bezoek. Dan merk je: we hebben misschien afscheid genomen van een gezin, maar niet van de band die ontstaan is. En zij weten: we hebben daar nog vrienden. Mensen die om ons geven.’

Delen

E-mail
Facebook
X
Print

Welke nieuwsbrieven wil je ontvangen? *
Bij inschrijving op de nieuwsbrief ga je automatisch akkoord met onze gebruiksvoorwaarden.

Wie is Veerle Claus?

  • 51 jaar
  • Geboren en getogen op Antwerpen-Linkeroever
  • Directeur van de katholieke basisschool Sint-Aloysius in Antwerpen-Noord
  • Gehuwd en mama van een dochter en een zoon
  • Trekker van catechesewerking De Wegwijzers op Linkeroever
  • Auteur van Tuin van Heden.nu en Camino, godsdienstmethode voor het basisonderwijs
  • Lid van de parochie Sint-Anna-ten-Drieën op Antwerpen-Linkeroever

Drie tips van Veerle aan collega-catechisten

  1. Blijf dicht bij jezelf en durf te delen waarvoor je staat en waarin je gelooft.
  2. Zet in op verbinding: ontmoet mensen en open je hart voor de ander. Zie mensen graag en leer van elkaar.
  3. Gebruik digitale tools op de smartphone zoals een quiz op Kahoot, een mentimeter ... En vertel in hedendaagse taal: koppel een Bijbeltekst terug naar onze tijd: wat betekent dat nu de dag van vandaag voor een jongere van 11 of 12 jaar? Wat kan jij hiermee doen?

Nieuws

Jonathan Roumie in de rol van Jezus, geboeid en omringd door Romeinse soldaten.

Pasen valt dit jaar in november … met seizoen 6 van The Chosen

De tv-serie ‘The Chosen’ gaat over het leven van Jezus en is al zes jaar wereldwijd een kijkcijferkanon. In seizoen 6 staat de kruisiging centraal.

Waarom baadt de kathedraal van Antwerpen vanavond in blauw licht?

Deze week kleuren in Vlaanderen veertig gebouwen met werelderfgoedwaarde elke avond blauw. Ontdek welke dat zijn en waarom.

Elf jongeren spreken over vrede op Te Deum

Aartsbisschop Luc Terlinden noemde hun vredeswensen een teken van hoop. Lees hier zijn volledige homilie.

Bonny kleeft stiltelogo op kerkmuur van St Martinuskerk in Retie.

Bisdom Antwerpen lanceert kwaliteitslabel voor kerken als stilteplek

Met een minuut stilte lanceerde de Sint-Martinuskerk in Retie het stiltelogo. Zo maakt Bisdom Antwerpen kerken en kapellen herkenbaar als stilteplek.

Aartsbisschop Terlinden vraagt om gebed tijdens Red Week: ‘Als één deel lijdt, lijden we allemaal’

Van 15 tot 22 november baden kerken en publieke gebouwen in een opvallend rood licht om aandacht te vragen voor vervolgde christenen. Bekijk de video.

Hij overleefde Breendonk, maar vroeg om terug te keren. Het verhaal van Dom Daniel Duesberg

Op VRT toont de fictiereeks Breendonk de gruwel van het beruchte kamp. Voor deze benedictijn van Maredsous was die hel bittere realiteit.

Laatste aanpassing op 16/11/2026 om 10:52

Lees meer

Sara Moulin en Dries Geeraert op het Liturgisch Congres.
Audio

‘God laat zich aan ons kennen in Zijn Woord’: terugblik op Liturgisch Congres in Oostende [podcast]

Jubileumeditie focust op nieuw lectionarium en nog zo veel meer: organisator en deelnemers getuigen

Home
Algemeen
  • Inloggen
  • Digitale krant
  • Ontdek Otheo
  • Kerk & Leven abonnees
  • Wegwijs Kerk in Vlaanderen
  • Deelsite op Otheo
  • Vacatures
Klantendienst
  • Abonnementen
  • Proefpakket
  • Nieuwsbrief
  • Verhuis melden
  • Krant niet ontvangen
  • Help
  • Contact
Sociale kanalen
  • Facebook
  • Instagram
  • Twitter
  • YouTube
Liturgische hoogtepunten
  • Advent en Kerstmis
  • Pasen
  • Pinksteren
  • Hemelvaart
  • Allerheiligen en Allerzielen
Bisdommen
  • Bisschoppenconferentie
  • Aartsbisdom Mechelen-Brussel
  • Bisdom Antwerpen
  • Bisdom Brugge
  • Bisdom Gent
  • Bisdom Hasselt
  • Vicariaat Brussel
  • Vicariaat Vlaams-Brabant en Mechelen
© Otheo 2026
  • Gebruiksvoorwaarden
  • Abonnementsvoorwaarden
  • Vacatures

Nieuw bij Otheo? Ontdek hier wie we zijn en wat we voor je kunnen doen.

CIM