Chiroproost Els Van Doren: 'Neem tijd om te vloeken en te huilen'

Els Van Doren is sinds september 2006 de nationale proost van de Chiro en was daarmee toen de eerste niet-priester in die functie. Ze staat onder meer Chirogroepen bij als ze iemand van hun leden of leiding verliezen.  Over die jarenlange ervaring heeft ze het in een interview met Dubbelpunt, dat in het maartnummer met als thema Het verdriet van de Chiro prangende getuigenissen brengt van leden en leiding van Chiro over omgaan met verlieservaring.

Er is ongeveer één overlijden per maand, maar dat is een gemiddelde, antwoordt Els Van Doren op de vraag of het vaak gebeurt dat ze een plaatselijke Chriogroep gaat ondersteunen bij het verlies van een dierbare.  

Zo waren er voor de kerstvakantie bijvoorbeeld vier sterfgevallen in een week, maar dat was uitzonderlijk.  

Meestal gaat het om een lid of iemand van de leiding, maar soms gaat het ook om oud-leiding of iemand die nauw betrokken is bij de Chirowerking.  Een tijdje geleden bijvoorbeeld was er een papa die zelfmoord gepleegd had, maar die nog kookouder geweest was en van wie de kinderen in de Chirogroep zaten, dus zo'n situatie heeft ook een grote impact op de groep.  En dan kan mijn hulp van pas komen.

Veel vragen

In zes van de tien gevallen neemt Els zelf contact op met de groep. Meestal zijn ze wel verrast, maar dat ebt snel weg, omdat ze dikwijls met veel vragen zitten.  Als ik een beetje weerstand voel, dan zet ik een beetje door om toch enkele tips te geven en te zeggen dat ik geheel vrijblijvend ter beschikking ben.  En meestal bel ik ook twee dagen later eens terug om te horen hoe het gaat.

Hulp of niet

Of een Chirogroep al of niet geholpen wil worden, hangt af van de groep zelf en van welke netwerken ze zelf nog kunnen aanspreken.  Els Van Doren: Soms komt het voor dat een groep liever geen hulp vanuit ‘nationaal’ wil, wat ik soms jammer vind.  Nu, aan de ene kant vind ik het prima dat ze hun plan kunnen trekken, maar aan de andere kant vind ik het niet vanzelfsprekend dat leiding, groepsleiding of zelfs een VB (volwassen begeleid(st)er) weet wat je in zulke omstandigheden best wel of niet doet. Een aantal jaar geleden was er bijvoorbeeld een speelclubleider die zelfmoord gepleegd had.  Dan verwacht ik niet dat leiding van negentien weet hoe ze met de vragen van de speelclubbers moet omgaan.

Naar de hemel?

Op de vraag wat te doen als een Chirolid vraagt of iemand die overleden is naar de hemel is, maar je zelf niet gelooft, antwoordt Els: Ik zou aanraden om te zeggen dat sommige mensen geloven dat je naar de hemel gaat als je sterft, dat sommigen geloven dat je nergens naartoe gaat, dat sommigen denken dat er een sterretje bij komt aan de hemel, en dat je zelf vindt dat ...  Maar ik zou ook duidelijk maken dat je kunt zorgen dat iemand voortleeft door erover te praten, herinneringen op te halen en die persoon niet te vergeten.

1 minuut lawaai

Els Van Doren bevestigt tot slot dat ze al wel vaker ontroerd is geweest door acties van Chirogroepen voor iemand die ze verloren hadden. Zo was er een groep waar de ouders hadden gevraagd om iets te storten in de Chirokas en bijvoorbeeld geen bloemen te kopen.  Die groep vond dat ze dat niet konden gebruiken om simpelweg verf mee te kopen of zo, en ze hebben er dan een speciale bank mee in een stuk speelbos op hun terrein laten zetten.

Wat ik zelf ook mooi vond, was een groep die in plaats van een minuut stilte te houden een minuut lawaai en kabaal heeft gemaakt met heel de groep.  

Omdat die leider nogal een expressieve persoon was en stilte niet bij hem paste.  Je moet zorgen dat je vooral herinneringen en leuke momenten koestert, en niet blijft hangen in het verdriet en het gemis.

Lees de integrale tekst van het Dubbelpunt-interview met Chiroproost Els Van Doren.

Naar de website van Chirojeugd Vlaanderen