Christine Stevens viert Jubeljaar in Lourdes: 'Het voelt alsof ik verlost ben'

Christine Stevens (59) groeide op in Machelen-Vilvoorde, maar woont sinds kort in De Haan. ‘De zee doet me goed. Elke dag ga ik wandelen. Hier kom ik tot rust.’ Ook tijdens de Lourdesbedevaart beleefde Christine een diepe rust en vrede. ‘Ik kwam er één keer als tiener en wilde er hoe dan ook terug naartoe. Het Jubeljaar leek me het ideale moment, een jaar van hoop dat ik in Lourdes mocht ervaren.’ 

Echte dienstbaarheid 

Toevallig kwam Christine in contact met de groep van de Limburgse Diocesane Bedevaart, en dus besloot ze met hen mee te gaan. ‘Alles was tot in de puntjes voorbereid en geregeld’, vertelt ze enthousiast. ‘Al in de trein voelde ik: dit is geen gewone reis. Tijdens de hele bedevaart zorgden we spontaan voor elkaar: jongeren en ouderen, begeleiders en deelnemers. Echte dienstbaarheid.’ 

De zorgzaamheid voor anderen is ook bij Christine nooit ver weg. ‘Ik werkte jarenlang in de verzorgingssector. Vanwege gezondheidsredenen moet ik het nu rustiger aan doen, maar waar mogelijk zet ik me in. Zo doe ik bijvoorbeeld vrijwilligerswerk in het woonzorgcentrum Polderzicht in Blankenberge. Regelmatig bezoek ik er mensen die eenzaam zijn. Soms lees ik hen gedichten voor, soms ben ik gewoon aanwezig en luister ik. Ook dat betekent veel voor hen.’ 

In Lourdes leerde Christine heel wat nieuwe mensen kennen. ‘Tijdens zo’n bedevaart is het ongelofelijk hoe vlug je met iemand een connectie voelt. Alsof je elkaar al jaren kent. Onder de ruim vierhonderd deelnemers vanuit de Limburgse Diocesane Bedevaarten waren er ook verscheidene religieuzen. Zo was er bijvoorbeeld een zuster die in Brazilië heeft ‘gediend’ en nu weer in België woont. Haar levensverhaal raakte me. De dankbaarheid die ze uitstraalde, werkt aanstekelijk. Op belangrijke momenten in mijn leven speelden zusters een sleutelrol. Zoals zuster Leontine, die bij mijn moeder op de palliatieve eenheid was. Of zuster Lena, die vaak bij ons thuis langskwam.'

'Als kind wou ik ontwikkelingswerk doen in Guatemala in Latijns-Amerika. Ik ben er helaas nooit geraakt. Maar de verhalen van religieuzen inspireren me in mijn inzet voor medemensen. Ik wil er voor anderen zijn vanuit een soort onvoorwaardelijke liefde, zonder iets terug te verwachten. Daarom is Lourdes voor mij een plek van hoop. Sinds ik terug ben, pluk ik er elke dag de vruchten van. Het voelt alsof ik verlost ben van een stuk ballast. Ik koester ook de mooie vieringen en samenkomsten, zoals de ziekenzalving en kaarsenprocessie.'

Geloofsvorming 

Om haar geloof te ondersteunen, is Christine als vrije student verbonden aan het Instituut Theologische en Pastorale Vorming (ITP) in Brugge. ‘De lessen helpen me om mijn geloof beter te begrijpen en te beleven. Ook uit de wekelijkse viering op de parochie haal ik kracht en energie. Samen met Lourdes daagt het me uit om een betere versie van mezelf te zijn.’

Info over de lessen aan het ITP via www.itpbrugge.be