David tegen Goliath

Pieter Wieërs put energie uit het helpen van mensen in nood

„Het verhaal van een Ghanees gezin uit onze parochie over de vlucht van een familielid, eerst door de woestijn en vervolgens in een gammel bootje over de Middellandse Zee, waarbij de een na de ander van het gezelschap overleed, behalve hijzelf, greep me zo sterk aan, dat ik iets wilde doen”, vertelt Pieter Wieërs, medewerker van Sant’Egidio.
De jonge diaken uit de parochie van de kathedraal in Antwerpen stelde zich kandidaat om mee te werken aan de eerste humanitaire corridors die Sant’Egidio in oktober 2015 aanlegde om Syrische vluchtelingen uit Libanon veilig over te brengen naar Italië. Later kwam daar Frankrijk bij en vorig jaar ook ons land.
„Uitgangspunt was de vraag welke mogelijkheden de Europese wetgeving biedt om mensen op een veilige en georganiseerde wijze naar Europa te laten komen om te voorkomen dat ze zich blauw betalen aan smokkelaars of een gevaarlijke reis over zee maken waarbij velen sterven. Humanitaire corridors bieden een antwoord”, legt Wieërs uit. „Daarbij reizen de vluchtelingen met een humanitair visum en per vliegtuig, legaal en veilig, zoals u en ik.”
Door een akkoord tussen de Belgische overheid en Sant’Egidio, en in partnerschap met alle erkende erediensten in ons land, bereiken nu 150 Syrische vluchtelingen via die corridors veilig ons land. De Kerk in ons land is de grootste partner in het verhaal en vangt honderd vluchtelingen op. Caritas International werkt dat project concreet uit in samenwerking met de bisdommen. De eerste families kwamen kort voor Kerstmis aan, in januari arriveerde nog een familie en nu is er een groep van 28 personen uit Beiroet. Nog 112 mensen zijn op komst.
Geregeld trekt Pieter Wieërs, die zich nu focust op het Belgische luik, met medewerkers van Caritas International naar Libanon en Turkije om de tocht naar ons land voor te bereiden en de betrokkenen persoonlijk op te halen. „Partnerorganisaties ter plekke selecteren de meest kwetsbare families”, legt Wieërs uit. „Telkens over en weer reizen is een tijdrovende bezigheid. Ik probeer dat zo kort en doeltreffend mogelijk te houden, want het moet combineerbaar blijven met mijn werk en gezin. Het voordeel van je ter plekke te begeven, is dat je daar op een nauwgezette manier [node:field_streamers:0] kunt onderzoeken wie in aanmerking komt. Het is immers niet zo dat het voor iedereen de beste oplossing is om naar Europa te trekken. Soms hebben mensen medische zorg nodig en kunnen ze die, mits wat hulp, ook in Libanon krijgen. Zo blijven ze in de regio waar hun wortels liggen.”
Bij de screening van de kwetsbare gezinnen worden vaste criteria gehanteerd, legt Wieërs uit: „Het gaat steeds om gezinnen met kinderen, alleenstaande vrouwen, zieken, mensen met een beperking of mensen die al familie of contacten hebben in België. Behoren tot een religieuze of culturele minderheid kan een extra factor van kwetsbaarheid zijn. We willen alvast zo veel mogelijk families samenhouden of herenigen.”
Kiezen is verliezen en dat is soms pijnlijk. „Natuurlijk is de lijst van mensen die in aanmerking komen langer dan het aantal plaatsen. Dat doet pijn”, zegt Pieter Wieërs. „Tegelijk geeft me dat extra energie om me nog sterker in te zetten en, wie weet, nog iets extra te kunnen ondernemen. We werken immers niet enkel met België en ons project is evenmin het enige.”
Niet altijd loopt het van een leien dakje. „Er rijzen soms onverwachte problemen en je draagt een grote verantwoordelijkheid. Dat veroorzaakt de nodige stress”, geeft hij grif toe. „Die mensen vertrouwen je immers hun leven toe. Tegelijk kun je hun toekomst ten goede keren. Dat geeft me een boost van energie. Ik ben God dankbaar dat ik daaraan mag meebouwen.”
Pieter Wieërs beseft dat het een druppel is op een gloeiende plaat, maar hij is ervan overtuigd dat elke actie, hoe klein ook, een mobiliserend effect kan hebben. „We dachten dat dit project onmogelijk was, en kijk, het is toch gelukt. De vluchtelingenproblematiek lijkt een hoge berg waar je niet overheen kunt. Het lijkt een gevecht van David tegen Goliath en dat ontmoedigt mensen”, getuigt hij. „De humanitaire corridors zijn er toch in geslaagd een bres te slaan en iets in beweging te brengen. Zo wordt het een voorbeeld dat hoop kan geven. Ook ervaren we dat het anderen aanzet tot hulp. Mensen bieden een woning aan, willen taalles geven enzovoorts. Een vader van vormelingen uit onze parochie gaat geregeld fietsen met een vluchtelingengezin. Onderweg leert hij hun Nederlands. Mooi, toch?”