De vrouwelijke noot (4): een Ballade van een mysterieuze Ethiopische zuster
Emahoy Tsegué-Maryam Guèbrou
- Ethiopische zuster (1923-2023) die in Jeruzalem woonde
- componeerde eigenzinnige pianomuziek
- in 2011 stemde ze toe haar composities uit te geven
‘Wat je niet kunt zeggen, kan je altijd kwijt in muziek.’
(Lees verder onder de video)
Compositie in de kijker: ‘Ballad of the Spirits’
Zo'n veertig jaar woonde ze in een kamertje van de Ethiopische Orthodoxe Kerk in Jerusalem. Ze bad en componeerde pianomuziek, uren per dag. Leven en werk van de Ethiopische zuster Emahoy Tsegué-Maryam Guèbrou spreken tot de verbeelding. Haar muziek vond inspiratie in gezangen uit de orthodoxe Kerk, vermengd met de muziek uit haar vaderland en de westerse klassieke muziek. Een unieke mengeling die je met niets kan vergelijken, naar het beeld van haar hele leven.
Bovenstaande muziek schreef ze bijvoorbeeld ter nagedachtenis aan drie familieleden die omkwamen toen Italië Ethiopië binnenviel in 1935 — Emahoy was toen 12.
Lees ook
Interviews geven deed ze niet, al maakte ze op het eind van haar leven een uitzondering voor de BBC. De vooraanstaande muziekjournaliste Kate Molleson bracht verschillende dagen met haar door en maakte er een intrigerende audiodocumentaire van. (Beluister ze hier.)
‘Ze vertrouwde me pas echt helemaal nadat ik een liedje voor haar had gezongen. Eender wat, iets uit jouw land, vroeg ze’, vertelt Molleson over dat interview. ‘Dus zong ik een volksliedje in haar kleine, volgestouwde slaapkamer. Er stond een smal bed, een buffetpiano met Ethiopische vlaggen errond gedrapeerd, iconen, stapeltjes cassettes en een pak handgeschreven manuscripten. En foto’s van de Ethiopische keizer Haile Selassie, voor wie Emahoy als klein meisje ooit piano speelde.’
Emahoy stond erop dat ze haar verhaal juist vertelde.
‘Op het eind van een dag interviewen wilde ze horen wat we hadden opgenomen. Ze wilde zeker zijn dat ze haar gedachten goed had verwoord. Ze was alert, leuk, aangenaam gezelschap. Ze vroeg mijn producer en mij naar de internationale politiek, en vooral naar Hillary Clinton en Angela Merkel - vrouwen dus. Ze streed haar hele leven voor gelijkheid tussen man en vrouw. Zelfs als kind vroeg ik altijd: wat is nu eigenlijk het verschil tussen jongens en meisjes. We zijn toch gelijk? Voor ik wegging, keek ze me indringend aan en zei dat ik mijn eigen leven moest leiden en mij moest blijven inzetten voor gelijkheid tussen man en vrouw.’
