Wat is het doel van het spirituele leven? - deel 1

Het zijn geen onzinnige vragen. Zegt een oude fabel niet: 

Wees voorzichtig met wat je wenst, anders komt het uit! 

En ik denk toch ergens in de heilige teksten gelezen te hebben dat God geeft wat we vragen tot we ervan walgen. Dat zou zomaar eens kunnen, Zijn gevoel voor humor en pedagogie kennende. 

Het is een goede gewoonte om ons af en toe af te vragen wat we eigenlijk zoeken. 

Wat zoek ik eigenlijk? 

Sluit je ogen en blijf dat even meditatief doorvragen, neem geen genoegen met het eerste wat in je opkomt, blijf geduldig dieper peilend. 

Het is zo goed als zeker dat de intenties waarmee we aan het spirituele avontuur beginnen niet dezelfde zijn als die van halverwege de reis. 

Onze intenties veranderen en niet in willekeurige zin. Ze verdiepen zich. 

Oppervlakkige en egogerichte doelen maken plaats voor dieperliggende verlangens en dromen. 

Zit daar een einde aan? 

Is er een finaal doel ergens achter de horizon waarop we onze blik kunnen richten zodat we niet verloren gaan in de stormen van het leven? 

Ik mocht onlangs voor een nieuwe onlinecursus een gedicht ontrafelen van een rijpe ziel in wie de stormen zijn gaan liggen. Zij heeft alles in de wereld gezien en geproefd en heeft uiteindelijk rust of stilte gevonden. Doemiah staat er in het Hebreeuwse origineel. Het kan ook geborgenheid betekenen. Zoals een klein kind zich voelt bij zijn moeder. Een ander gedicht zegt het zo. 

Verstild ben ik en gerust:
geborgen als een kind bij zijn moeder
zo ben ik, als een kind. Psalm 131,2

Stel je voor dat jij je verstild, gerust en geborgen zou kunnen voelen. Sluit je ogen en stel je even voor hoe dat zou zijn. 

Is dat geen goed en schoon verlangen? En het is geen loze belofte. 

Het is mogelijk.

Als we maar beginnen met een innerlijk leven te leiden. 

Dan wordt het zelfs nodig dat we dagelijkse even naar die stilte en rust in onze ziel terugkeren. 

Het is de spil van het innerlijke leven. Geen uitzonderlijke toestand, maar even noodzakelijk en natuurlijk als eten en slapen. 

En toch… is die stilte of rust niet het eindpunt van dat mooie gedicht van die rijpe ziel. Het gedicht begint ermee en gaat verder, net als de trein van de spirituele reis. 

Ervaringen van innerlijke stilte en rust zijn belangrijk, maar geen eindstation, eerder een noodzakelijk tussenstation. 

Op het einde van het gedicht gebeurt er iets verrassend, iets totaal nieuws. De ziel doet er het zwijgen toe. Zij wordt zelf stilte. Een nieuwe spreker doet zijn intrede, God zelf neemt het woord. Het is heel mysterieus allemaal. God spreekt één keer en de ziel hoort hem twee keer. 

Wat zij hoort, ontdek je in deel 2.

Schrijf je gratis in voor de onlinecrusus over Psalm 62: één in vriendschap.