Straks in de kinderwoorddienst staan we stil bij de heilige Drievuldigheid. Niet echt het meest toegankelijke onderwerp van het jaar. Alhoewel. Waar komt een mens God zoal tegen in het leven?
Soms in een gevoel van ontzag, verwondering en dankbaarheid bij het ervaren van de grootsheid van de bergen of de weidsheid van de zee. Soms in de zachte zorg van mensen voor elkaar, een blik, een glimlach, een helpende hand.
Soms in een verhaal over Jezus dat oproept om het beste van jezelf naar boven te halen: de goede Samaritaan, de ontmoeting met de vrouw met de zieke dochter, de voetwassing.
Soms in het vuur van mensen die onrecht bestrijden, die de aarde willen redden, die iedereen die uit de boot dreigt te vallen, opvissen en warm houden.
Drie keer raak. De Vader, de Zoon en de Geest. Ze zijn nooit ver weg.
Over hoe ze bij elkaar horen, hebben theologen zich lang geleden het hoofd gebroken. Ze vonden een formulering die recht deed aan wat ze geloofden en die iedereen kon uitspreken. Weinig mensen liggen er nog wakker van.
Maar nog altijd gaan we op zoek naar God en komen we Hem tegen in alles wat ons dierbaar en heilig is.
