Een muurtje afbreken – Lieve Wouters [standpunt]

In het Otheo Magazine van enkele weken geleden kon je een interview lezen met pianist Liebrecht Vanbeckevoort. Hij vecht tegen kanker en het is een vreselijk ongelijke strijd. Sinds de diagnose kreeg hij geen enkele keer een positief teken. Toch blijft hij geloven dat genezing mogelijk is, want ‘voor God is niets onmogelijk’. Voor zo’n redelijke en slimme mens leek me het straf om zo openlijk te rekenen op een wonder. Waar kwam die stelligheid vandaan? Ik werd er een beetje ongemakkelijk van. Wat als er binnenkort toch een einde aan komt? Loeren dan geen ontgoocheling en ongeloof om de hoek? En ook: is het niet wat hoogdravend om te denken dat God voor jou zal ingrijpen?

In zijn boek Het gebeurt, het gebeurt elke dag beschrijft Christophe Vekeman precies mijn onwennigheid, en hoe hij die bij het publiek bespeurde tijdens lezingen. Hij durfde niet te vragen wat zijn toehoorders werkelijk dachten over wonderen, want ‘indien zij gedwongen zouden worden voor de vuist weg te zeggen wat zij werkelijk dachten, zou hun geloof voor ieders ogen verkruimelen als een zandmannetje in de kurkdroge wind.’

Lees ook

Pianist Liebrecht Vanbeckevoort: ‘Als het slecht afloopt, heb ik veertig mooie jaren gehad’

Lees het volledige artikel

Een betere vraag dan waar de stelligheid van Liebrecht vandaan komt, is dan ook: waar komt mijn twijfel vandaan? Is het de vrees om door de goegemeente afgeserveerd te worden voor zoveel naïviteit? Of speelt er nog iets fundamentelers mee? Het antwoord op die vraag kwam deze week uit onverwachte hoek: een aflevering van Blind getrouwd op VTM zowaar. Een van de kandidaten had het over het muurtje dat ze in zichzelf optrekt om zich te beschermen tegen eventuele hartenpijn. Ze wil zich wel aan haar partner toevertrouwen, maar durft er toch niet vol voor te gaan, laat staan haar liefde uit te spreken voor de camera. Is het niet vaak precies zo in het geloof? Misschien trek ik ook een muurtje op voor God en riskeer ik liever niet om bij Hem een blauwtje te lopen. Misschien is mijn muurtje het resultaat van gebeden die onbeantwoord aanvoelen.

Binnenkort vieren we Allerheiligen en Allerzielen, een goed moment om te mediteren over ons geloof in de blijvende liefde, zelfs over de dood heen. In Gods grote hand zijn we geborgen, wat er ook gebeurt. Durf dus maar. En wat dat hoogdravende betreft, zeggen we in de eucharistie niet: ‘Heer, ik ben niet waardig dat Gij tot mij komt, maar spreek en ik zal gezond zijn?’

Reageren? Mail naar lieve.wouters@otheo.be