Dries de Bakker: ‘Als ik liefde maar een stem kan geven’

Wie erbij was, kent hem nog van De Passie in Lier. Daar kroop Dries de Bakker in de huid van de apostel Petrus. Die rol zat hem als gegoten. De diaken en vader van 2 herkent zich in Petrus’ trouw en gedrevenheid. Ook zoals Petrus is Dries geen man van theorieën en structuren. Hij wil doen waar hij goed in is, en dat is niet gering: het evangelie doorgeven.

Hoe werd je zelf geraakt door Jezus en zijn evangelie?

Dries de Bakker • Mijn ouders gaven een uniek voorbeeld. Van hen leerde ik dat het leven een cadeau is vanuit de liefde van God. Daarmee moet je op jouw beurt iets doen, want dat is wat het leven mooi maakt.

Mijn ouders maken dat op veel manieren waar. Onder meer door adoptie en pleegzorg. Ik kan je onmogelijk zeggen hoeveel broers en zussen ik heb, alleen dat mijn ouders 3 eigen zonen hadden. Momenteel wonen er nog altijd een viertal kinderen met een beperking bij hen.

Gelovig leven, je van daaruit inzetten en zaken zoals de neerwaartse spiraal en toekomst van de kerk zijn thema’s die bij ons vaak ter sprake kwamen, en nog. Ik heb van mijn ouders een grote - kritische - betrokkenheid meegekregen.

We zochten samen naar wat een goede plek voor ons was in de kerk. Zo vond ik de weg naar de jeugdpastoraal.

Hoe belangrijk was jeugdpastoraal dan voor jou?

Als begeleider op een kamp werd ik diep geraakt toen een deelnemer bij het afscheid iets op mijn arm wou schrijven. Er stond: Jij haalt het beste in mij naar boven. Ik was verbluft. Sindsdien is dat heel bewust mijn drijfveer.

In de jeugdpastoraal leerde ik ook mijn vrouw kennen.

Katrijn en ik zijn bewogen door wat het kan zijn om het evangelie echt te beleven.

Voor onze huwelijksviering kozen we het verhaal van de kromgebogen vrouw. Elkaar zien en doen groeien, daar gaat het voor ons om. Samen proberen we op onze beurt mee te bouwen aan de kerk met toekomst, als diakenkoppel, loyaal maar ook kritisch als het moet. En vooral creatief en in grote vrijheid.

Waarom voeg je toe ‘in grote vrijheid’?

Als diaken ben ik verbonden aan de Pastorale Eenheid Sint-Franciscus in Hoogstraten en Rijkevorsel. Ik houd me heel graag bezig met geloofsinitiatie en huwelijksvoorbereiding, maar bij de steeds weerkerende vergaderingen over structuren en plannen voel ik me soms echt leeglopen. Je maakt deel uit van een boeiend veranderingsproces, maar het mag je niet benauwen.

Als ‘jonge’ mens in de kerk is het goed je vrijheid te koesteren, vind ik. Je kunt veel geven, maar je wil ook vooruitgang zien.

Anders houd je het niet vol. Daarom zocht ik een halftijdse opdracht buiten de parochie. Die vond ik in het Vlaams Bijbelgenootschap, een oecumenische organisatie die de Bijbel bij het brede publiek wil brengen. Dat is helemaal mijn ding. Ik startte er in het najaar en een aantal projecten beginnen nu te lopen.

Zo bracht ik op de vormelingendag van IJD Antwerpen een Pinksterevocatie voor 1.800 jongeren. Ik was hees en moe maar tegelijk helemaal opgekikkerd. Zulke dingen vind ik gewoon heerlijk om te doen.

Een fragment uit de monoloog (geschreven door zandkunstenaar Immanuel Boie) raakte me heel sterk en ik hoop dat ik het ook heb kunnen meegeven aan de vormelingen. Het betrof een citaat uit de profeet Joël, die zegt dat God zijn Heilige Geest zal zenden en dat de mensen - man, vrouw, jong en oud - daardoor zullen gaan dromen…

Ik zou niets liever zien dan dat we konden dromen in de kerk.

Hoe zou jij je roeping omschrijven?

Ik ben allereerst gewoon maar Dries, iemand die de liefde een stem wil geven.

Hoe meer ik dat zo zie, hoe sterker ik me voel om bepaalde keuzes te blijven maken. Door me sociaal en creatief in te zetten, hoop ik een brug te zijn tussen mensen en de kerk als instituut en gemeenschap.

De keuze om diaken te worden, is erbij gekomen omdat het een echte ‘ja’ is die op een goede manier kan klinken en mij verbindt met de kerk. Maar ik vind het heel jammer dat de wijding exclusief mannelijk is. Eigenlijk beleven Katrijn en ik dit samen. Het is ook haar keuze om ons volop in te zetten voor het evangelie. We zijn op ons best met ons twee.