‘Druppel op een rots’ - zuster Katharina [column]

Even geleden hoorde ik een zuster tot een medezuster zeggen: ‘Als je trager werkt, ben je sneller klaar!’ Ik kan me niet meer herinneren wat ze aan het doen waren, maar de uitspraak trof me.

Ik herkende mezelf in het paradoxale gezegde. We leven in een wereld van multitasken, onmiddellijk beslissen, meteen handelen en afvinken en dat spel speel ik nogal ‘ns mee. Toch weet ik dat het vaak niet klopt en ik tijd kan winnen door de dingen rustiger te doen. Kom ik hier niet dicht bij het ‘monastieke geduld’? Vroeger dacht ik dat dat ging over oude monniken die nauwgezet miniaturen tekenden in koorboeken.

Nu besef ik dat monastiek geduld niet in eerste instantie gaat over manueel precisiewerk, maar iets is dat veel dieper zit.

Het begint met geduld met jezelf en het uiterst trage proces van verandering en bekering. Het gaat over geduld met je medezusters die zo anders zijn, zo verrassend uit de hoek kunnen komen. We moeten geduld hebben met God (cf. Tomas Halik), die niet instant antwoordt op ons gebed, die ons veel tijd geeft om Hem te zoeken. Maar er is ook geduld nodig in de omgang met de materie, geduld bij het handelen.

Geduld heeft altijd te maken met traagheid, met wachten, met vertrouwen. 

‘Wat lang moet standhouden, wordt langzaam geboren’, is een verwante doordenker. Mens worden, is een opdracht voor ieder van ons en vraagt om open te staan voor wat komt, om telkens weer de moed en het vertrouwen op te brengen om aan jezelf te werken. Typisch voor dit soort werk is dat het traag gaat, zoals je evenmin snel kunt beminnen of bidden. Maar als er jarenlang elke dag een druppel op een rots valt, zal er op den duur een gaatje in komen. O heerlijke traagheid van het bestaan…

Oef, artikeltje klaar. Vlug even gaan wandelen alvorens aan de volgende opdracht te beginnen… of niet?

Zuster Katharina is abdis van Onze-Lieve-Vrouw van Nazareth, de trappistinnengemeenschap van Brecht. Zij is één van ‘De 12’ in Kerk & Leven.