Kamer tien in ons gastenhuis is een van de lievelingskamers van veel gasten. In een hoekje wat verdoken, permanent verwarmd want aangesloten op het ziekenkamercircuit, is het een klein en gezellig plekje. Het is de enige gastenkamer die twee deuren heeft, één naar het gastenhuis en één naar het slot (waar de zusters leven).
Ergens in mijn onbewuste heb ik me ooit wel afgevraagd hoe dit zou komen, maar verder was ik er niet mee bezig. Tot ik onlangs een gesprek had met een oudere zuster en vertelde hoezeer ik geraakt was door het lezen van het boek Door de nauwe poort van Karen Armstrong. Daarin vertelt ze over haar jaren in het klooster, onderworpen aan een mens- en God-onwaardig streng en absurd regime.
Het boek hield me bezig. Ik las er een grote uitnodiging in om ook onze kloosterpraktijken stelselmatig te bevragen op hun zinvolheid. Al pratende vertelde de zuster me dat indertijd postulanten of novicen die het klooster verlieten of weggestuurd werden “naar ginds” gestuurd werden. Daar moesten ze zich omkleden zonder verder contact met zusters. “Ginds? Waar ginds?” “Wel, daar in het gastenhuis, die kamer in de hoek.” Kamer tien!
Geen uitgebreid afscheid, geen adieu.
De zusters die de gemeenschap verlieten, gingen de kamer binnen langs de kant van het slot, van de zusters, om zich om te kleden, hun religieuze habijt af te leggen en hun burgerkleren opnieuw aan te trekken. Ze verlieten de kamer langs de kant van het gastenhuis. Geen uitgebreid afscheid, geen adieu. Ik schrok toen ik dit hoorde. Dus ook hier waren er zulke lastige praktijken geweest.
Hoe gelukkig dat tijden veranderen. Als zusters nu het klooster verlaten, is er kans om afscheid te nemen, worden ze soms zelfs uitgezwaaid. De twee deuren zijn er nog, maar ze staan beide open op Gods en ons hart!
• Zuster Katharina is abdis van Onze-Lieve-Vrouw van Nazareth, de trappistinnengemeenschap van Brecht.
