Gewoon hier en nu - Stacey Osei [column]

De veertigdagentijd gaf mij zin om meer aan de slag te gaan met mijn geloof. Het was voor mij een leerrijke periode. 

In het begin van de veertigdagentijd voelde ik me als een leerling die net begint, namelijk enthousiast en leergierig.

Ik wilde leren van God en rekende op Zijn geduld.

Ik had zin om veertig dagen nauwer op stap te gaan met God. Hierin leerde ik om iets vaker de pauzeknop in te drukken. Al is het maar voor even. Het is immers te makkelijk om te denken aan wat er allemaal op de planning staat. Daarom heb ik het soms wel nodig om te pauzeren en me te kunnen realiseren waar ik ben, en om daar echt te zijn. Niet denkend aan mijn volgende deadline, mijn volgende vergadering, mijn volgende afspraak maar gewoon denkend aan het hier-en-nu. Mijn volledige aandacht geven aan de zaken die ik nu aan het doen ben, bij de mensen die hier ook nu zijn. 

Halverwege de veertigdagentijd werd ik me bewust hoe snel het weer ging, misschien zelfs te snel. 

Wat het dit jaar nog specialer maakte, is dat we enkele weken deelden met de ramadan. Dat maakte dat een deelname aan de iftar nog bijzonderder was. Bij de iftar gaat het over samen zijn en er echt te zijn en ervan genieten. Daarbij kan er gezellig gesproken worden over het geloof, maar ook over dagdagelijkse dingen. 

De afgelopen periode mag geen eindpunt zijn om die pauzeknop in te drukken en om in dialoog te gaan, laat die veertigdagentijd het begin zijn van een nieuwe manier van doen.

Elke dag even pauzeren, even nadenken en even dankbaar kunnen zijn.

Dit alles zodat ik echt kan zijn waar ik ben, niet in de toekomst, niet op een andere plaats, maar gewoon hier. 

Stacey Osei is studente Rechten.