Harten zonder Grenzen – Drie keer tralies, drie keer bevrijding

De grijze balk in de tekst geeft aan dat je een audiofragment kan beluisteren. Druk op de Play-knop vooraan.

Hij is de AA-groep eeuwig dankbaar voor de hulp en steun die hij er ondervond om van zijn verslaving af te komen. Om iets terug te doen, vrijwilligt hij op de financiële dienst van de afdeling in West-Vlaanderen. Dries Neirynck heeft niet de minste moeite om voor zijn drankverleden uit te komen: Er zijn zoveel mensen die ermee worstelen. Door er open over te praten, kan ik anderen helpen.

Toen hij die zwarte bladzijde 19 jaar geleden omdraaide, kreeg hij op zijn werk – een diepvriesgroenten bedrijf – de volle steun van zijn werkgever. Ook zijn geloof bleek een belangrijke houvast. Hij ging zich er meer en meer in verdiepen. En na de zoveelste vormingscursus wilde Dries zijn geloof handen en voeten geven. Met Tralies uit de weg nam hij deel aan een gespreksgroep in de vrouwengevangenis van Brugge.

Zijn verhaal wekte herkenning bij de gedetineerden en Dries besefte meer dan ooit: Ik had hier ook kunnen zitten.

Die sessies hebben mij enorm geraakt. Op korte tijd ontstonden heel diepe gesprekken. Toen het afgelopen was, dacht ik met spijt: ‘Nu is het gedaan’, maar met twee mensen is er een briefwisseling ontstaan. Eén van hen is al vrij. We gaan af en toe iets drinken of een stukje wandelen. Dat is voor mij al even belangrijk als voor haar. Dat gelijkwaardige contact doet deugd.

Momenteel volgt Dries een opleiding om brugfiguur te worden van een gedetineerde. De gevangenisaalmoezenier zal hem matchen met iemand bij wie hij dan tweewekelijks op bezoek zal gaan. 

Sinds enige tijd is Dries ook vrijwilliger op een palliatieve afdeling. Weet je wat ik er zo mooi aan vind? Eigenlijk gaat het telkens om een vorm van gevangenschap: in een verslaving, in een lichaam dat niet meer mee wil, of letterlijk in de gevangenis. Maar altijd is er bevrijding en verbinding mogelijk, door de figuurlijke tralies heen.