Hartverwarmend verhaal achter glasramen Sint-Antoniuskapel Pelt

Recent werd de gerestaureerde Sint-Antoniuskapel van Neerpelt plechtig heropend. Deken Jan Philippe is een gelukkig man: Voor de parochie hier is dit een belangrijke gebeurtenis. We zijn heel blij dat we weer mensen gevonden hebben om de kapel dagelijks te openen en te sluiten. Maar het mooist is wel het verhaal achter de glasramen.

Voor dat verhaal bellen we naar Romain Mercier, die na een carrière in het onderwijs, op zijn 48ste een kunstopleiding volgde in Hasselt en glaskunstenaar werd. Inmiddels is hij 85, maar nog altijd actief. Toen hij vernam dat de kapel gerestaureerd werd, trok hij met een voorstel naar de gemeente en het kerkbestuur. Hij wou de glasramen voor zijn rekening nemen, en wel gratis, ter herinnering aan zijn moeder.

Omgekomen in Ravensbrück

Romain Mercier vertelt: Ik was 7 jaar toen mijn moeder werd opgepakt door de Gestapo. Eerst werd ze naar de gevangenis in Hasselt gebracht, maar na een mislukte bevrijdingspoging werd ze overgebracht naar Sint-Gillis en vandaar naar het concentratiekamp Ravensbrück, zo’n 80 km van Berlijn. We zouden haar nooit meer terugzien.

Eigenlijk zocht de Gestapo Romains vader. Toen de Duitsers zijn garage hadden geconfisqueerd, was hij buschauffeur geworden bij een mijnbouwbedrijf. Hij bracht de mijnwerkers van Pelt naar Waterschei. Op een dag had hij Engelse piloten, die bij ons overnacht hadden, via zijn dagelijkse busrit helpen wegkomen. Iemand moet dat gezien hebben. ‘s Avonds zat de Gestapo hem op te wachten in zijn garage.

Maar papa kon ontsnappen. Daarom hebben ze mijn moeder meegenomen.

Het had geen zin om zich te gaan aangeven. Romains moeder zou toch niet bevrijd werden, dat wist ze zelf heel goed en ze bezwoer haar man om ondergedoken te blijven, zodat de kinderen tenmiste één ouder zouden hebben.

Sint-Antonius, breng moeder terug

Heel de oorlog lang zorgde Romains grootmoeder voor hem en zijn zusje. Dagelijks kwam het drietal bidden bij de kapel van Sint-Antonius, patroonheilige voor verloren zaken. Maar moeder kwam niet terug na de oorlog. Later onderzoek wees uit dat ze stierf in Ravensbrück. Vader kwam gelukkig wel terug. Heel de oorlog was hij vlakbij huis ondergedoken gebleven.

De Sint-Antoniuskapel is de enige plek waar Romain naartoe kan om zijn moeder te gedenken.

Hij ziet de kapel dan ook als haar graf. Telkens wanneer hij er passeert, stopt hij er om te bidden.

Dat hij daarvoor de glasramen mocht maken, vindt hij een grote eer. En om het verhaal helemaal rond te maken: het glas dat Romain gebruikte, komt uit de stock van een vriend die na de Tweede Wereldoorlog heel wat herstellingen deed in vernielde kerken. Gesneuvelde glasramen kregen zo na tientallen jaren eindelijk een nieuw leven!

Bekijk de fotoreportage van de heropening door Jens Veraa op FotoPelt.

In Ontmoetingscentrum De Peel in Pelt (Norbertinessenlaan 7) loopt voor de gelegenheid een expo met glaswerk van Romain Mercier.