Hedendaagse kunstenaars en Maria, 3 krachtige beelden

#1 Berlinde De Bruyckere

Wereldberoemd is de Piëta van Michelangelo. De Italiaanse meester maakte er niet één. Hij varieerde op dit nieuwe thema, dat ontstond in de 13de eeuw in Duitsland. Eén van zijn sculpturen heeft mogelijk de hedendaagse Vlaamse kunstenares Berlinde De Bruyckere geïnspireerd. Vergelijk deze twee werken: links Michelangelo (16de eeuw), rechts De Bruyckere (2008).

#2 Adam Martinakis

Meestal toont een piëta Maria met het dode lichaam van haar zoon Jezus op haar schoot. Zo werd het door de eeuwen heen een universeel beeld van verdriet en rouw, van het offer van Jezus, hoe Maria dat offer aanvaardde en zich erover erbarmde, en van de intimiteit tussen moeder en zoon.

Het Italiaanse 'piëta' betekent overigens: eerbiedig en toegewijd meeleven, erbarmen.

Adam Martinakis, van Pools-Griekse afkomst, richt de blik van Maria op van haar zoon naar de hemel. Dit digitaal werk toont twee naakte figuren tegen een al even naakte achtergrond. Het dode lichaam is volop aan het verbrokkelen. De titel van het werk The inevitability of Time (de onvermijdelijkheid van tijd) verlegt de focus van het christelijke verhaal van Jezus en zijn moeder naar een universeel gegeven: de tijd doet voortdurend afscheid nemen.

#3 Chris Ofili

De collage The Holy Virgin Mary van de Nigeriaans-Britse kunstenaar Chris Ofili is niet zo eenvoudig te decoderen. Op het eerste zicht kan het werk afstoten, omdat het opgebouwd is uit materiaal dat we niet vanzelfsprekend verbinden met het religieuze. Net als bij andere werken, verstevigt hij zijn doeken met olifantenpoep, bijvoorbeeld.

Ook de collage bevat elementen die we niet meteen met het religieuze verbinden. Ofilii stelt de grens tussen het sacrale en het profane in vraag. Niet met de bedoeling te schokken, maar om de kijker verder te laten kijken.

Belangrijk is ook de link die de kunstenaar legt naar de actualiteit. De rouwende vrouw in dit portret is niet alleen Maria, maar ook Doreen, de moeder van Stephen Lawrence. En dat is dan weer een zwarte jongen die in 1993 werd neergeschoten aan een bushalte in Londen. Zijn moeder leidde een waardige campagne voor gerechtigheid.

Bron: Artway.eu / Aaron Rosen, Art+Religion in the 21st Century (Thames&Hudson, 2017)