Herman Van Rompuy: ‘Je bent eeuwig onderweg’

In ‘Het leven, een gebruiksaanwijzing’, een reeks in de weekendkrant van De Standaard, kwam dit weekend politicus Herman Van Rompuy (72) aan de beurt. Hij sprak uitgebreid over de rol van geloof in zijn leven. ‘Ik ben wat men in Amerika a reborn christian noemt: een late roeping.

Tot mijn 25ste had ik niks met het geloof, tot het me plotseling, als een coup de foudre, is overvallen.

Maar om God nu het begin en het einde van het leven te noemen… Ik denk eerder dat je jezelf bij alles wat je doet twee vragen kunt stellen. De eerste is de eeuwige gewetensvraag: doe ik het goede? De andere is: wat verwacht God van mij?’

Eeuwig onderweg

Op de vraag of hij nooit twijfelt, antwoordt Van Rompuy: ‘In de christelijke traditie is de verhouding met God er ook een van vader en zoon. Er is geen onderwerping, maar je erkent wel dat niet jij de oorsprong bent. Je geeft je dus, zoals in de liefde, over aan een ander. Ik heb respect voor wie zoals Nietzsche gelooft dat hij van niets of niemand afhangt, maar zelf denk ik dat wij het niet alleen kunnen.

We hebben de ander, of de Ander, nodig om overeind te blijven.

Tegelijkertijd is leven twijfelen. In de benedictijnertraditie stelt men zelfs dat men God nooit vindt, maar altijd zoekt. Je bent eeuwig onderweg. Bovendien is er in het christelijk geloof ook altijd die ene ultieme onbeantwoordbare vraag: waarom bestaat het kwade? Waar was God in Auschwitz? Die vraag is het hart van het christelijk geloof, want zelfs Christus, de held van deze godsdienst, is onschuldig ter dood gebracht. Waarom heeft God toegelaten dat Zijn enige zoon heeft moeten lijden? Mysterium fidei.’

• Het volledige interview staat dit weekend in ‘De Standaard’