Hier sterft niemand alleen ~ vrijwilligers waken bij stervenden

Grace ligt onder een paars deken, haar grijze haren over het witte kussen gespreid. Ze ademt rustig, onbewust van de drukte in het ziekenhuis. Naast haar zit Maryel. Ze kent Grace niet, maar waakt bij de stervende patiënt. Zachtjes praat ze over wat ze mogelijk gemeenschappelijk hebben. Op een briefje vindt Maryel aanknopingspunten.

Dan moet ze weer vertrekken. Hoe zeg ik vaarwel? Ik kijk naar je, gewikkeld in een deken, en ik moet denken aan de vrouw in het evangelie die de mantel van Jezus wil aanraken. Mag ik jou nu aanraken, op de drempel naar de eeuwigheid? Dank voor je gezelschap.

Het verhaal van Maryel en Grace staat in het krantje van een ignatiaanse vrijwilligersorganisatie. Via die organisatie had Maryel gehoord van het programma No One Dies Alone (Niemand sterft alleen) in het UZ in Washington.

Initiatiefnemer Beth Orrell: Ik vind patiëntenrechten heel belangrijk en heb een zwak voor de meest kwetsbare. In dit ziekenhuis willen we de waardigheid van elke mens hoog houden. Dus waarom niet in ons ziekenhuis het programma opstarten? We spraken enkele kerken en groepen aan om vrijwilligers te vinden.

De vrijwilligers volgden een vorming over het stervensproces: de fysieke tekenen en de spirituele aspecten. Ze kunnen altijd terecht bij een steungroep als ze vragen hebben of nood hebben aan een babbel. Sommigen lezen poëzie of heilige teksten bij de stervenden. Ze laten muziek horen of houden de hand van de patiënt vast.

De meeste patiënten zijn op het moment van het bezoek niet wakker of alert. Sommigen zijn uitgeput door een slepende ziekte of hangen vast aan machines. Als de mens langzaam wegglijdt, houden vrijwilligers hun menselijkheid vast, zegt Orrell.

Voor het personeel is de aanwezigheid van de vrijwilligers ook een grote meerwaarde. Ze doen wat wij niet kunnen door de tijdsdruk en herinneren ons voortdurend aan de menselijkheid van de patiënten.

Bron: Catholic Herald