© Vatican Media
Hopen is leven voortbrengen in een gekwetste wereld - paus Leo XIV [catechese]
Catechesecyclus – Jubileum 2025. Jezus Christus onze hoop. IV. De verrijzenis van Christus en de uitdagingen van de hedendaagse wereld. 11. Hopen is voortbrengen. Maria, onze hoop.
Geliefde broeders en zusters,
goedendag en welkom!
Wanneer Kerstmis dichtbij is, dan kunnen we zeggen: de Heer is nabij! Zonder Jezus zou deze uitspraak – de Heer is nabij – haast als een bedreiging kunnen klinken. In Jezus daarentegen, ontdekken wij, zoals de profeten vermoed hebben, dat God een schoot van barmhartigheid is. Het Kind Jezus openbaart ons dat God inwendig van medelijden is, waardoor Hij voortdurend leven schenkt. In Hem is geen bedreiging, maar vergeving.
Kracht versus overmacht
Geliefden, de huidige audiëntie is de laatste van de jubileumaudiënties op zaterdag, vorige januari door Paus Franciscus gestart. Het Jubeljaar loopt teneinde, maar daarmee eindigt niet de hoop die ons door dit Jaar werd geschonken. We zullen pelgrims van hoop blijven!
Van de Heilige Paulus hoorden wij: 'In deze hoop zijn wij gered.' (Rom 8,24). Zonder hoop zijn we dood. Met de hoop bereiken we het licht. De hoop is vruchtbaar. Het is inderdaad een theologale deugd, dat wil zeggen een kracht van God en als zodanig is zij vruchtbaar. Zij doodt niet maar schenkt leven en doet opnieuw geboren worden. Dat is ware kracht.
Wat bedreigt en doodt is geen kracht maar overmacht, agressieve angst. Kwaad dat niets voortbrengt. De kracht van God doet geboren worden. Hiermee wil ik jullie uiteindelijk zeggen: hopen is voortbrengen.
De kreet van de aarde en de armen
Aan de christenen van Rome schrijft de Heilige Paulus iets dat doet nadenken; ‘We weten immers dat de hele natuur kreunt en barensweeën lijdt, altijd door.’ (Rom 8,22). Dat is een heel krachtig beeld. Het helpt ons de kreet van de aarde en van de armen te horen en in gebed op te nemen.
‘Altijd door’ is de schepping een kreet. Maar veel machthebbers horen deze kreet niet: de rijkdom van de aarde is in de handen van enkelen, heel weinigen, steeds meer geconcentreerd – onterecht – in de handen van wie vaak niet het kreunen van de aarde en van de armen wil horen.
Volgens het geloof is het lijden van de aarde en van de armen die van een geboorte. God brengt steeds voort. God schept nog steeds en wij kunnen met Hem voortbrengen, in de hoop.
God heeft de gaven van de schepping voor allen bestemd, zodat allen deel kunnen hebben, omdat allen er deel van zijn. Onze opdracht is voort te brengen en niet te roven.
Immers, volgens het geloof is het lijden van de aarde en van de armen die van een geboorte. God brengt steeds voort. God schept nog steeds en wij kunnen met Hem voortbrengen, in de hoop. De geschiedenis is in de handen van God en van hen die in Hem hopen. Niet slechts wie steelt bestaat, vooral wie voortbrengt bestaat.
Lees ook
Maria, bron van hoop
Zusters en broeders, het christelijk gebed is ten diepste mariaal, omdat wij in Maria van Nazaret iemand van ons zien die voortbrengt. God heeft haar vruchtbaar gemaakt en is ons tegemoet gekomen door haar gelaatstrekken, zoals elk kind gelijkt op de moeder. Zij is Moeder van God en van ons.
‘Onze hoop’ zeggen we in het Salve Regina. Zij gelijkt op de Zoon en de Zoon gelijkt op haar. En wij gelijken op deze Moeder die een gelaat, een lichaam, een stem heeft geschonken aan het Woord van God. Wij gelijken op haar, opdat wij hier beneden het Woord van God zouden kunnen voortbrengen, de kreet die we horen omvormen tot een geboorte. Jezus wil opnieuw geboren worden. Wij kunnen Hem lichaam en stem geven. Dat is de geboorte waarop de schepping wacht.
Hopen is voortbrengen. Hopen is zien dat deze wereld de wereld van God wordt, de wereld waarin God, de menselijke wezens en alle schepselen opnieuw samen op weg zijn, in de tuin-stad, het Nieuwe Jeruzalem. Maria, onze hoop, moge steeds onze, pelgrimstocht van geloof en hoop begeleiden.
Vertaald uit het Italiaans door Marcel De Pauw msc