Hopen op leven om leven voort te brengen - paus Leo XIV [catechese]

Catechesecyclus – Jubileum 2025. Jezus Christus onze hoop. IV De verrijzenis van Christus en de uitdagingen van de hedendaagse wereld. 6. Hopen op leven om leven voort te brengen

Het Pasen van Christus verlicht het mysterie van het leven en maakt het ons mogelijk er hoopvol naar te kijken. Dat is nooit eenvoudig en zeker. Veel levens, in elk deel van de wereld, verschijnen als moeizaam, pijnlijk, vol problemen en te overwinnen hinderpalen. En toch, een mens ontvangt het leven als een geschenk: men vraagt het niet, men kiest het niet, men ervaart het mysterie van de eerste tot de laatste dag. Het leven heeft een buitengewone eigenheid: het wordt ons aangeboden, we kunnen het onszelf in ons eentje niet geven. Bovendien wordt het voortdurend gevoed: er is zorg nodig om het te bewaren, het dynamisch te houden, het opnieuw te starten.

Men kan zeggen dat de vraag over het leven een van de diepste vragen van het menselijk hart is. We zijn tot bestaan gekomen zonder iets te hebben gedaan om dat te beslissen. Uit deze evidentie ontspringt in elke tijd een stroom van vragen: wie zijn wij? Vanwaar komen wij? Waarheen gaan wij? Wat is de ultieme zin van heel deze tocht?

Leven met hoop

Leven vraagt inderdaad om een zin, een richting, een hoop. En de hoop werkt als een diepe stuwing die ons doet verder gaan doorheen de moeilijkheden, die ons niet tot overgave beweegt aan de vermoeidheid van de tocht, die ons zeker maakt dat de pelgrimstocht van het bestaan ons naar huis voert. Zonder hoop loopt het leven het gevaar te verschijnen als een onderbreking tussen twee eeuwige nachten, een korte pauze tussen het eerste en het latere van onze tocht op aarde. Hoop in het leven betekent daarentegen een voorsmaak van het einddoel, voor zeker houden wat we nog niet zien noch aanraken, betrouwen op en ons toevertrouwen aan de liefde van een Vader die ons geschapen heeft omdat Hij ons met liefde heeft gewild en wil dat we gelukkig zijn.

Geliefden, in de wereld bestaat een wijd verspreide kwaal: het gebrek aan vertrouwen in het leven. Alsof men zich heeft neergelegd bij een negatief noodlot van overgave. Het leven loopt het gevaar niet langer een mogelijkheid te zijn die men als geschenk heeft ontvangen, maar een onbekende, een bedreiging waarvoor men zich moet hoeden om niet ontgoocheld te worden.. Daarom de moed om te leven en leven voort te brengen. Te getuigen dat God bij uitnemendheid “de geliefde van het leven is”, zoals het boek Wijsheid (11,26) zegt. Dat is vandaag een meer dan ooit noodzakelijke herinnering.

In het Evangelie bevestigt Jezus voortdurend zijn zorg om zieken te genezen, gekwetste lichamen en geesten te herstellen, aan doden opnieuw het leven te geven. Door zo te handelen openbaart de mens geworden Zoon de Vader: herstelt de zondaars in hun waardigheid, schenkt vergeving van de zonden en sluit in zijn belofte van verlossing allen in, in het bijzonder de wanhopigen, de uitgestotenen, zij die veraf zijn.

Uitnodiging

Voortgebracht door de Vader is Christus het leven en Hij heeft leven voortgebracht zonder voorbehoud, tot Hij zijn eigen leven heeft gegeven. Hij nodigt ons uit ons leven te geven. Voortbrengen betekent een ander het leven schenken. Het heelal van de levenden is tot stand gekomen bij middel van deze wet, die in het samenspel van de schepselen een wonderlijk “crescendo” kent in het duet van man en vrouw. God heeft hen geschapen naar zijn beeld en heeft hen de zending gegeven ook voort te brengen naar zijn beeld, dat wil zeggen uit liefde en in liefde.

De Heilige Schrift openbaart ons, vanaf het begin, dat het leven, precies in zijn hoogste vorm, het menselijke, de gave van de vrijheid ontvangt en een drama wordt. Zo worden menselijke relaties getekend door tegenspraak, tot broedermoord toe. Kaïn ziet zijn broer Abel als een concurrent, een bedreiging en is door zijn ontgoocheling niet in staat hem lief te hebben en hem te waarderen. Vandaar de jaloersheid, de naijver, het bloed (Gen 4,1 16à. De logica van God is daarentegen geheel anders. God blijft voor eeuwig trouw aan zijn plan van liefde en leven. Hij houdt niet op de mensheid te ondersteunen ook wanneer zij, in het spoor van Kaïn, gehoor geeft aan het blinde instinct van geweld in oorlogen, uitsluitingen, racisme en vele vormen van slavernij.

Voortbrengen betekent dus vertrouwen op de God van het leven en het menselijke bevorderen in al zijn uitdrukkingen: op de eerste plaats in het wonderlijk avontuur van moederschap en vaderschap. Ook in de maatschappelijk context waarin gezinnen met moeite de lasten van het dagelijkse leven kunnen torsen en daardoor vaak geremd worden in hun plannen en dromen. In diezelfde logica betekent voortbrengen zich inspannen voor een solidaire economie waarvan allen genieten, het algemeen welzijn zoeken dat eveneens op gelijkwaardige wijze door allen geproefd wordt. Het betekent ook de schepping eerbiedigen en verzorgen, steun geven door te luisteren, aanwezig te zijn en door concrete en belangeloze hulpverlening..

de Verrijzenis van Jezus Christus is de kracht die ons ondersteunt in deze uitdaging, ook daar waar de schaduwen van het kwaad het hart en de geest verduisteren. Wanneer het lijkt alsof het leven gedoofd is, ook dan nog komt de verrezen Heer langs, tot aan het eind van de tijden en gaat met ons en voor ons op weg. Hij is onze hoop.

Vertaald uit het Italiaans door Marcel De Pauw msc