‘Ik werd kamer 235’: het leven zoals het écht is in een woonzorgcentrum [Otheo Radio]

Wat roept het woord woonzorgcentrum bij u op? De laatste halte voor de dood? Of misschien denk je aan verlies van autonomie. Aan kleine kamers, aan eenzaamheid en verveling. Dagen die op elkaar lijken.

Soms klopt dat beeld. Maar het is niet het hele verhaal. Om dat te begrijpen, moeten we luisteren naar wie er woont. Zoals Lieve Flour (81).

Lieve Flour (81) verblijft intussen 5 jaar in een woonzorgcentrum in Turnhout en schreef een boek over haar ervaringen en aanvaringen. Ze suggereert ook oplossingen en die worden ter harte genomen, niet alleen in ‘haar’ woonzorgcentrum. Haar boek gaf ze de titel ‘Ik werd kamer 235’. Ze geeft de lezer een zeer realistisch beeld van hoe het er in nogal wat woonzorgcentra toegaat. Lieve Flour observeert scherp, schrijft met flair en humor en spaart niemand, ook zichzelf niet. Ze deelt wat goed gaat, benoemt wat beter kan, en geeft ondertussen complimenten aan wie dat verdient. Haar boodschap? Zorg draait om heel wat meer dan regels en routines – het gaat om respect, betrokkenheid en menselijke waardigheid. 

Ik sprak met haar in kamer 235 van het woonzorgcentrum waar ze niet meer ‘kamer 235’, maar Lieve is.