Ben je soms in de kerk geboren? Wie herinnert zich deze vrolijke uitroep nog? Vroeger klonk hij bijna vanzelfsprekend wanneer iemand een deur openliet. Inmiddels is de uitdrukking zeldzaam geworden, net als haar scherpzinnige broertje ‘Je bent hier niet in de kerk!’ Tegenwoordig reageert men eerder met een milde spot: ‘Denk je dat de verwarming gratis is?’
Toch vertelt de oude zegswijze ons iets moois over de kerk: de deuren staan letterlijk en figuurlijk wagenwijd open. Je loopt zo naar binnen en weer naar buiten, zonder gedoe of drempelvrees. Zo is het in geen enkel ander gebouw. Die open deur als een warm welkom voor iedereen, ongeacht wie je bent. In onze samenleving lijken steeds meer deuren dicht te blijven. We zijn bedacht op eigen grenzen, selectief in onze gastvrijheid. Daarom blijft het voorbeeld van de open kerk des te krachtiger: een toevluchtsoord waar ieder mens past, waar labels en status geen rol spelen.
Maar die open deur is meer dan enkel een welkom. Ze herinnert ons ook aan onze roeping: niet om binnen te blijven, maar om ook naar buiten te gaan. Vanuit de geloofsgemeenschap worden we aangespoord om het goede nieuws te delen – op straat, in het ziekenhuis, op school, aan de koffietafel, niet alleen met een ‘vurige tong’, maar ook met ons hart en onze handen.
