Ingeborg presenteerde Hope Happening en stond plots naast paus: ‘Heel dankbaar dat ik er mocht zijn'

De zon was al even onder toen paus Franciscus het podium van Hope Happening kwam opgereden in de rolstoel. Hij werd luid toegejuicht door de jongeren. Ingeborg stond pal achter hem. ‘Ik moest even aan mijn vader denken. Hij is al een negentiger, maar als hij in vorm is, zie je hem de rug rechten. Dat zag ik bij de paus ook. Hij was in zijn element.’

Hoewel ze zich inderhaast was beginnen voorbereiden op wat ze tegen de paus zou zeggen, kreeg ze niet echt die kans. ‘Ik ben nog maar aan mijn derde les Spaans bezig. De andere presentatoren, de sympathieke priester Emmanuel en godsdienstleraar Dieter, namen het over met een woordje Italiaans.'

Tekst gaat verder onder de foto.

Op de foto staat Ingeborg te stralen achter de jongeren en de paus. ‘Ik ben heel blij dat ik erbij mocht zijn. En ik vond het eigenlijk wel symbolisch dat ik pal achter de paus stond. Kerk en geloof zijn – bij ons althans – in nood. Ik voel me echt uitgenodigd om, met mijn eigen woorden en aanpak, Jezus als inspirerende leraar meer kenbaar te maken.’

Conservatief?

Behalve over het bezoek van paus Franciscus was Ingeborg ook aangenaam verrast door curiekardinaal Michael Czerny, die eerder die dag op het podium langskwam. ‘Ik moest hem aankondigen, maar hij vroeg me om vragen te stellen. Gelukkig had ik een en ander over hem opgezocht. Van zijn boodschap onthoud ik zijn oproep om echt naar elkaar te luisteren, en vooral naar mensen over wie we vooroordelen hebben.’

‘Natuurlijk kon ik het niet laten om een vraag te stellen over de vrouw in de kerk’, lacht Ingeborg. ‘Daarop noemde hij me conservatief. Verrassend, maar eigenlijk klopt het wel. Ik ben natuurlijk opgegroeid in een streng internaat. Hij riep op om geen oplossingen te zoeken voor een oud kerkmodel, maar om mee te bouwen aan een nieuw model. Dat heeft iets losgemaakt bij mij. Ik wil meer luisteren naar wat er in de kerk leeft en wat er nodig is.’

Eenstemmig

Ook de ontmoeting met de jongeren resoneerde sterk bij Ingeborg. En zij resoneerden met haar. ‘Ik koester ook nog altijd het kind in mezelf, dat pure.’ Toen ze haar lied ‘Gratitude’ inzette, zong de hele zaal binnen de kortste keren mee.

Van ‘s middags 14 uur tot ‘s nachts 2 uur animeerde het bekende tv-gezicht het festival mee op het podium. In het begin was er zoveel te doen op het terrein, dat er maar weinig jongeren in de muziekhal bleven. ‘Maar naarmate het volk bijeenkwam, zag je het wonder gebeuren’, zegt ze. ‘Is dat niet symbolisch? Zingen is eenstemmig worden, in overeenstemming komen.’

Jammer dat er in de pers zo’n giftig klimaat is wat het geloof betreft, betreurt ze ten slotte. Om vast te stellen: ‘We worden wel geroepen...’