Instant blij [column]
Als je het enthousiasme van de jongeren ziet, die samenkomen in Lissabon voor de Wereldjongerendagen, word je zondermeer instant blij.
Ze stralen hoop en levenskracht uit, humor en vertrouwen, actie en verandering.
Niet dat na de Wereldjongerendagen alle problemen van de Kerk en van de wereld eensklaps opgelost zullen zijn. De jongeren zullen terugkomen in ons land en zich lang niet overal welkom of thuis voelen in onze kerkstructuren. Ze zullen merken hoe we blijven worstelen met problemen als klimaat, eenzaamheid en solidariteit met mensen op de vlucht. Hoe we soms aarzelen om keuzes te maken.
Maar hun frisse inbreng kunnen we niet missen. We moeten nu al nadenken hoe we er ruimte voor kunnen maken, hoe we ons ook door hen kunnen laten leiden.
Misschien kunnen we – net als de Grootouders voor het Klimaat – een soort Grootouders voor een Warm Geloof worden.
En pal achter deze jongeren gaan staan in hun dromen en probeersels.
Een groep jongeren die zoekt naar hoe ze de zachte krachten in hun leven kunnen inbouwen, is een cadeau voor onze hele gemeenschap. We worden door elkaar geschud, we krijgen verse sporen en denkpaden aangereikt, we zien onvermoede mogelijkheden.
Niet alles zal goed uitpakken, maar is dat zo verschillend van wat wij op onze gezapige manier ondernemen?
De geest waait waar hij wil, en in jongeren stormt hij bijzonder sterk. Jongeren denken over alle grenzen heen: landsgrenzen en grenzen van het bisdom, grenzen van de officiële leer en de ons vertrouwde rituelen, maar soms ook grenzen van wat wij haalbaar of realistisch vinden. Een beetje zoals Jezus dus.
En dus geniet ik in mijn hart van wat er borrelt en spettert in Lissabon.