De jongeren die de hele parochie kent

De Tiense Sint-Germanusparochie steunt haar misdienaars om op bedevaart en bezinningskamp te gaan

„Wat er ook gebeurt in de parochie, ze willen erbij zijn. Anders zijn ze ongelukkig. Ze zitten niet op een eiland.” Claire Blondeau, koster van de Sint-Germanuskerk in Tienen, heeft het over de 27 plaatselijke misdienaars. „Elke zondag staan ze hier met een kleine twintig. Mocht ik uitvallen, dan kunnen ze meteen voort zonder mij. Ik hoef maar de wenkbrauwen op te trekken, of ze weten al wat er moet gebeuren. De jongste doet straks haar eerste communie, de oudsten zijn nu achttien.”
„En ook wij willen nog een paar jaar meedraaien”, zegt Laura Van Den Driessche, een van die oudsten. „We zijn trots op onze hechte groep, zonder kliekjes, en we willen ook de parochianen trots maken. Tijdens de vieringen beleven we ons geloof en wanneer dat gepast is, maken we plezier. We zien elkaar graag en proberen iedereen te respecteren.”
De groep ontstond op initiatief van Claire Blondeau. „Ik ben een jeugdbewegingsmens”, zegt ze. „Toen ik hier werd aangesteld, zag ik dat er veel gezinnen in de kerk zaten. Konden we de kinderen en jongeren niet een meer actieve rol geven? We begonnen met vijf jongeren, en kijk waar we nu staan.”

Dezelfde weg

Sinds 2011 worden de misdienaars tweejaarlijks beloond met een bedevaart. Pubers en Lourdes? „Ze vroegen er zelf om”, zegt Blondeau. „Ik dacht zelf dat ik het best alleen met de ouderen kon reizen, maar die wilden ook de jongsten meenemen. ‘Moet onze Fien daar dan de hele dag zitten bidden?”, vroegen sommige ouders zich af. Dat is uiteraard niet zo. We spelen, we zingen veel. We engageren ons, bijvoorbeeld door een dag te helpen in Cité Saint-Pierre, waar arme Lourdesgangers te eten krijgen, en zoeken contact met de plaatselijke bevolking. Bovendien verzorgen we een eigen viering, vaak in openlucht, die we openstellen voor andere Nederlandstalige bedevaarders.”
Laura Van Den Driessche reisde al een keer mee. „Mijn grootmoeder was toen net gestorven, de dag van ons vertrek. Ik vond veel steun in de bezinningsmomenten, maar ook in de aanwezigheid van zo veel mensen die bidden”, zegt ze. „Wij dienen God elke zondag, maar we zijn niet in ons eentje bezig. In Lourdes, waar we onder meer meestapten met de lichtprocessie, ontmoeten we mensen die dezelfde weg als wij gaan en dat raakt ons.”
De parochianen dragen een deel van de reiskosten van de misdienaars. „Geld mag nooit een reden zijn dat iemand niet mee kan”, zegt Claire Blondeau. „De oudste misdienaars weten wie het niet breed heeft thuis en voor wie ze dus de collecte doen.”
Vorig jaar verruilde de groep Lourdes eenmalig voor Rome. In de jaren zonder bedevaart trekt ze in juli op bezinningskamp naar Houffalize. Dat is ook deze zomer het geval.
„Dan staan er sport en spel op het programma, maar verdiepen we ons ook in een thema”, zegt Blondeau. „Het hele jaar door dragen de misdienaars overigens onderwerpen aan die ze graag eens willen bespreken.” „We zijn niet bang om toe te geven dat we iets niet begrepen tijdens de eucharistieviering”, zegt Laura Van Den Driessche. „De manier waarop anderen met geloof bezig zijn, geeft mij nieuwe inzichten.”
Vanuit die openheid willen de misdienaars ook andere jongeren aanspreken. „We spreken bijvoorbeeld de vormelingen toe”, zegt Laura Van Den Driessche. „We vertellen hen dat ze niet bang moeten zijn om te geloven.” „Het resultaat is dat we eigenlijk nooit nieuwe misdienaars moeten ronselen”, besluit Claire Blondeau. „Er komen er elk jaar wel enkele spontaan aankloppen.”