Wat ik jou als doopleerling graag wil vertellen

#1 Echt bedankt, jullie zijn mijn familie

Op 27 november vierde ik in de parochie van Wachtebeke tijdens de mis mijn opname in het catechumenaat, de weg naar het doopsel voor volwassenen. Dat was echt: waw!

Nadien kwamen veel mensen me proficiat wensen. Sommigen kende ik al, want sinds het 4de middelbaar engageer ik me in Ziekenzorg. Dat was begonnen met een opdracht voor school, maar intussen bezoek ik nog altijd enkele ouderen en doe ik mee met de feestjes, die meestal voorafgegaan worden door een viering in de kerk.

Hoe meer ik in de kerk kwam, hoe meer het vertrouwd aanvoelde.

De mensen van Ziekenzorg spelen eigenlijk wel een grote rol in mijn verlangen om gedoopt te worden. Ik ga graag met ouderen om. Misschien omdat ik bij hen gewoon mezelf kan zijn. Geen maskers, geen imago-tralala. Onder leeftijdgenoten ben ik een even grote puber, hoor. Maar het zalig om ook eens gewoon te kunnen doen.

Daarom zou ik aan iedereen in de kerk uit het diepst van mijn hart ‘dankjewel’ willen zeggen. Misschien beseffen jullie het zelf niet altijd, maar jullie zijn een geweldige familie. Ik voel me goed omringd ook door de begeleiders van het catechumenaat. Allemaal heel open mensen. Dat gevoel welkom te zijn in de familie is echt binnengekomen!

#2 Wat ik voor God voel

Veel mensen vragen me waarom ik gedoopt wil worden, nu nog, op mijn 17de. Eigenlijk heb ik me altijd een kind van God gevoeld. Toen mijn klasgenootjes zich voorbereidden op hun eerste communie, voelde ik me even gelovig als zij.

Als God er voor mijn klasgenootjes was, dan was Hij er ook voor mij. Dat leek me logisch.

De 2de vrouw van mijn vader, die ik mijn moeder noem, heeft boeddhistische ouders maar werd zelf protestants. Met haar had ik veel lange gesprekken over het geloof. Uiteindelijk was zij het die me voorstelde om aan het catechumenaat te beginnen. Intussen kwam ik al geregeld in de kerk via mijn engagement bij Ziekenzorg.

Maar wat ik nog belangrijk vind om jou te vertellen, is hoe ik me voel bij God. Hij is een deel van mezelf.

Als ik het gevoel ben mezelf kwijt te zijn, dan merk ik dat ik Hem ook een beetje kwijt ben.

En ben ik Hem weer op het spoor, dan voel ik me beter in mijn vel. Hij begrijpt mij, hij weet wat ik bedoel. Hoe anders is het tussen mensen! Hoe vaak zeg je dingen die verkeerd begrepen worden of bedoel je iets maar komt het anders over? Het is zo’n geruststelling dat Hij weet dat ik het goed bedoel.

Hij aanvaardt me volledig. Daardoor durf ik ook mezelf aanvaarden. Dat maakt me compleet. De stukken die ik minder vind van mezelf, maken mij precies tot wie ik ben.

#3 Aan mijn leeftijdgenoten: zoek!

In de klas weten ze dat ik binnenkort gedoopt wordt. De moslims begrijpen me daarin het beste. Mijn vriendinnen steunen me. En hoewel ze er allemaal respect voor hebben, merk ik dat de meesten het toch wel vreemd vinden. Wordt er in de godsdienstles een Bijbel boven gehaald, dan hoor je meteen: Bah! Dat is toch maar een vooroordeel?!

Wie heeft al eens de tijd genomen om voor zichzelf uit te zoeken wat er in de Bijbel staat?

Daarom zou ik aan mijn leeftijdgenoten willen zeggen: blok toch niet zo snel mogelijkheden af! Zoek uit wat voor jou belangrijk is en ga door op wat jou als mens verrijkt en sterker maakt.