Op kot in het rusthuis, hartverwarmende verhalen

De site van het Heilig Hartinstituut in Heverlee is een vrolijke mix van mensen in alle leeftijdscategorieën. Je vindt er een crèche, een kleuter- en basisschool, een middelbare school en hogeschool, een internaat, een woonzorgcentrum, een klooster en zelfs … een boerderij. Sinds het begin van dit academiejaar wonen er nu ook studenten ín het rusthuis. Het project heet toepasselijk Sociopolis (sociale samenleving). Kerknet ging kennismaken met 2 van de 7 jonge bewoners: Ina Mathijs en Pat Law uit Hongkong.  

In de watten gelegd

Ina Mathijs zit al 6 jaar op kot, maar voor het eerst in een rusthuis. Zalig vindt ze het. De kamer is ruim, het sanitair splinternieuw, de rust gegarandeerd. Na 2 bachelors volgt ze nu een master farmacie. Wonen in een wzc past bij haar opleiding en persoonlijkheid, vindt ze. Ik doe al jarenlang Akabe scouts, je weet wel, voor kinderen met een beperking. Of het nu kinderen zijn of ouderen, zorgzaam omgaan met mensen, spreekt mij aan.

Je kunt zoveel betekenen voor elkaar. Ina Mathijs

In het wzc wonen 15 oudere zusters in een aparte cohousing naast de vleugel van de studenten. Ina herinnert zich haar eerste bezoekje: Ik vertelde dat ik elke dag naar Gasthuisberg fiets. Die helling op geraken, is een serieuze uitdaging, zeker als je band plat staat! Het was maar een woord. ‘s Anderendaags namen ze me mee naar de technische dienst. Mijn band werd op slag professioneel geplakt en gepompt. Zeg nu zelf, dat kom je nergens anders tegen!

Leerrijke ervaring

Ook Pat Law kon al kennismaken met de zusters en andere bewoners. Ze is maar voor 1 jaar in België en volgt een master Global Citizenship (wereldburgerschap). Waarom zij koos voor een kot in een rusthuis?

Ik hoop hier te leren hoe we kunnen werken aan meer verbondenheid tussen generaties in Hongkong. Pat Law

De ouderenzorg in Hongkong is vrijwel onbestaande, vertelt Pat. Veel ouderen belanden in armoede. In het slechtste geval zijn ze dakloos. Anderen worden opgevangen in een instelling met een minimum aan zorg. Vaak worden ze vastgebonden voor hun veiligheid en wegens een gebrek aan personeel. Ik vind dat mensonwaardig.

Als leerkracht Liberal Thinking op een secundaire school in haar land, leert Pat scholieren nadenken over dit soort zaken. Ze nodigde hen eens uit om vrijwilligerswerk te doen en activiteiten te organiseren voor de ouderen in een instelling. Het lukte niet echt. Ons aanbod sloot niet aan op de behoeften van de bewoners.

Eén les heeft Pat Law alvast geleerd: ‘Alleen als je samen tijd wil doorbrengen, kun je iets voor de ander betekenen.’

Nog zoeken naar vast engagement

Op eigen initiatief namen de twee studentes al deel aan activiteiten van de animatiedienst voor de bewoners. Of ze bezochten al eens iemand op de kamer. Samen met de verantwoordelijke van het rusthuis zoeken ze nog naar een goede formule om zich in te zetten voor een of meerdere bewoners. De agenda’s goed afstemmen, blijkt geen sinecure.

Van een taalbarrière heeft Pat alvast niet te veel last. Voor sommige ouderen is het spreken al even moeilijk.

Dus gebruiken we maar lichaamstaal. Als ik bij bewoners langs ga, zet ik mijn grootste glimlach op. Hier en daar geef ik een handmassage. Een andere keer keken we samen een uur lang naar foto’s.

Zuster Emilienne ziet Pat al van ver komen en lacht haar tanden bloot. Ze haalt haar beste Engels boven: How are you? Pat toont dat ze inmiddels in het Nederlands tot 20 kan tellen … al komt ze maar tot 8. Geeft niet.

We zorgen voor elkaar, hier, zegt zuster Emilienne. De een al wat meer dan de ander. Kijk, zuster Marie. Zij is de hele dag in de weer voor de bewoners. Marie mist haar missiewerk in Congo, zegt ze. Maar ze heeft de zon nog altijd op haar gezicht. Haar glimlach en schouder zijn er nu voor behoeftige ouderen en medezusters.

Durven te dromen

Als we in de tv-kamer komen, is een geïmproviseerd spelletje aan de gang tussen bewoners en personeelsleden. Een kussen vliegt van de ene naar de andere, tot het ergens besmeurd raakt. Misschien toch niet zo'n goed idee?

Ach wat, denk ik. Is dat momentje onbezorgdheid niet fantastisch?

Hé, blijf nog even, roept Mo ons na. HIj vertrouwt ons toe dat zorgkundige worden zijn droomjob is. De manier waarop hij met de bewoners omgaat, laat daar geen twijfel over bestaan. Als hij binnenkort weer gaat studeren, hoeft hij alleszins niet ver te gaan. Heilig Hart Heverlee is een droom van een samenleving.