De kunst van het wachten - Koen Vlaeminck [standpunt]

Hoe vaak heb jij vandaag al moeten wachten? Van die paar seconden om koffie te zetten, over die minuut aan een verkeerslicht tot dat kwartier bij de tandarts. Vergeet ook niet hoe tergend traag die man voor jou aan de kassa zijn klantenkaart zocht.  

Maak eens de som van al dat wachten. Een uur in totaal?

Wel, ik hoop dat je ervan hebt genoten. 

Wachten zien we als een hindernis, een streep door de rekening. Bovendien valt vaak niet te voorspellen waar en wanneer we zullen moeten wachten - dat gebrek aan controle maakt ons helemààl gek. Tegelijk biedt wachten onverwachte kansen: het is gestolen tijd en ruimte voor jezelf en je gedachten. Zomaar tijd voor een losse gedachte, een mooi vergezicht, een liedje op de radio waar je écht naar luistert. 

Ook de Advent is wachten. We vullen de dagen met stil gebed, steken elke zondag een kaars aan. Ik moet denken aan het liedje dat we als kind zongen:

Stil maar, wacht maar
alles wordt nieuw
de hemel en de aarde.

Weet je nog hoe naargeestig dat liedje begon?

Nu gaan de bloemen nog dood
Nu gaat de zon nog onder
Nooit gebeurt er een wonder
Niemand kan zonder brood. 

Dode bloemen, geen zon, geen wonder en brood, ja, dat rijmt op dood. Het is een wat droevige manier om Advent door te komen. Laten we dat wachten dit jaar, meer dan anders, zien als een onverwachte kans. Een kans om iets te zeggen of te doen wat we al lang zouden moeten doen, waarmee we te lang hebben gewacht. Een kans om wél een wonder te laten gebeuren, al is het klein en schijnbaar futiel. Ik steek er een kaars voor aan. 

Reageren? Mail naar koen.vlaeminck@kerk.net