Het land van melk en honing - Koen Vlaeminck [standpunt]

Met een askruisje op het voorhoofd en de woorden ‘Bekeer u en geloof in de blijde boodschap’ is de veertigdagentijd gestart. 

Die veertig dagen doen me denken aan de veertig dagen die de verkenners, van elke stam één, uit het Bijbelboek Numeri onderweg zijn. Met twaalf worden ze erop uitgestuurd om het Beloofde Land te verkennen. Wees moedig, geeft Mozes hen nog mee.

Na veertig dagen keren ze terug naar Mozes met een druiventros, wat vijgen en granaatappels.

‘Wij zijn in het land geweest waarheen u ons gestuurd hebt, en het vloeit werkelijk over van melk en honing’, start hun verslag veelbelovend. Maar tien verkenners, lezen we, verspreiden allerlei praatjes over het land dat ze verkend hebben. ‘Het land dat wij op onze verkenningstocht doorkruist hebben, is een land dat zijn bewoners verslindt.’

De mensen reageren onthutst: ‘Is het niet beter om naar Egypte terug te gaan?’ Nog liever terug naar de slavernij dan naar het Beloofde Land. Jozua en Kaleb, de twee overblijvende verkenners, proberen het tij te keren: ‘Wees niet bang, het is een prachtig land, de Heer is bij ons.’

Het mag niet baten en de zwerftocht in de woestijn zal uiteindelijk veertig jaren duren. 

Jozua en Kaleb zagen hetzelfde als die andere tien verkenners, en toch keken ze anders. Met een blik van vertrouwen en hoop, maar ze werden niet geloofd. Hoe dikwijls winnen wantrouwen en wanhoop? Hoe dikwijls worden ons denken en doen bepaald door ‘ja, maar ...’, ‘je bent naïef als je denkt dat zo’n veranderingen mogelijk zijn’ of ‘misschien is het beter om alles zo te laten en niet te veel te dromen’. 

Ik neem het me voor als vastenpunt: met vertrouwen op weg gaan met een blik van hoop. Op weg naar het Beloofde Land: een land van vrede en rechtvaardigheid, van solidariteit en broederlijkheid. 

Reageren? Mail naar koen.vlaeminck@kerk.net