‘Lees nooit de Bijbel (alleen)’ — dit schrijven ‘De 12’ deze week

De 12’ vormen samen het lezerspanel van Kerk & Leven. In een beurtrol verzorgen ze elke week vier kleine rubrieken: een column, het antwoord op drie doordenkers, een foto die ze onlangs op Otheo zagen en die hen inspireerde en een citaat dat hen dierbaar is.

Lees nooit de Bijbel (alleen) — column Joris Billen

De Bijbel in je eentje lezen, ik weet niet of dat zo’n goed idee is. Naast de blijde boodschap staan er in de Bijbel, en dan voornamelijk in het Oude Testament, heel wat gruwelijke passages. Moorden, verkrachtingen, oorlogen (nee, vroeger was het niet beter hoor) komen vaak, nee heel vaak, voor in de Bijbel. En jawel, soms zelfs met een op het eerste gezicht goedkeurende blik van God. Een mens zou voor veel minder van zijn geloof vallen. En als je dacht alles uit de Bijbel te horen tijdens de lezingen in de zondagsmis, ben je zelf mis. De samenstellers van de lectionaria ‘vergaten’ heel wat stukken, want anders waren de kerken misschien al decennia eerder aan het leeglopen.

Context doet veel, maar begin er maar eens aan in je eentje. En tóch wou ik ‘m ooit lezen. Meer dan een jaar geleden las ik op de Facebookpagina van de Abdij van Averbode dat ze ‘De Bijbel in één jaar’ organiseerden. Elke dag een fragment, te lezen of te beluisteren. Maandelijkse online duiding en uitwisseling van informatie via een Google Meet. En een viertal keer een live samenkomst met nog meer duiding en vooral om de andere deelnemers eens echt te ontmoeten en ervaringen uit te wisselen. De Bijbel zou in 12 maanden uit zijn, maar dat werden uiteindelijk 14 maanden, want we hadden de deuterocanonieke boeken nog niet gelezen. De editie in 365 dagen is er eentje die gedeeld wordt met onze vrienden, de protestanten, en die zijn niet zo tuk op die deuterocanonieke boeken. 

En nu heb ik mijn, nu ja, welverdiende certificaat. Binnenkort start een nieuwe editie. De Bijbel in 14 maanden dus. Ik heb me opnieuw ingeschreven, want het blijft het basisboek van elke christen. Eerlijk gezegd is het ook wel omdat ik af en toe niet kon volgen wegens tijdsgebrek. Maar zeker ook voor nóg meer duiding en nóg meer ontmoetingen. Wil jij ook de uitdaging aangaan? Neem dan contact op met bezinningscentrum@abdijaverbode.be.

Doordenkers: Lucette Verboven beantwoordt 3 vragen

Welke eenmalige ontmoeting zal je nooit vergeten?

‘Dat was Sister Maria Hanna, een Iraakse dominicanes die ik interviewde in Rome. Ze vertelde me over de ‘N’- markering op de huizen van christenen door IS, de islamitische terreurbeweging. Christenen, ‘Nazareners’, werden geëxecuteerd, de media keken weg. Haar eigen klooster in Mosul was een ruïne, haar zusters waren op de vlucht. Toen ik de opname stopte, viel het gedachtenisprentje van mijn pas overleden moeder toevallig op de grond. Ze raapte het op, kuste de foto en nam innig deel aan mijn verdriet. Een Iraakse non op de vlucht werd een geliefde zuster. Ik legde haar woorden vast in mijn boek als herinnering aan haar.’

Welk gebod zou je aan de Tien Geboden willen toevoegen?

‘Steek het zwaard in de schede: stop de oorlog.’

Waaruit put je hoop?

‘De verontwaardiging onlangs op sociale media bij het kapotslaan van heiligenbeelden. Er leeft dus nog wat bij die christenen die als lamlendig beschouwd worden. Jezus maakte zich behoorlijk kwaad toen hij de kooplieden uit de tempel ranselde. Ontheiliging en hypocrisie, daar kon hij niet tegen. En mogen wij ook niet tegen kunnen. Zoals toen de Iraakse br. Amir in het Europees Parlement smeekte om hulp tegen de vervolgingen in zijn land. Met een ongeïnteresseerd zwijgen antwoordden de parlementairen. Het kapotslaan van christelijke symbolen heeft misschien een bewustwording op gang gebracht bij die 388 miljoen vervolgde christenen wereldwijd. Verontwaardiging in plaats van onverschilligheid geeft mij hoop.’

Mieke De Jonghe kiest een foto die haar bijbleef

Christus te midden van de bommen, te midden van het leed van de wereld. Als symbool van geloof en veerkracht voor een zwaar getroffen volk kan dat tellen. Toch geven majestueuze beelden me altijd een beangstigend gevoel. Of het nu Christus Verlosser is met zijn 38 meter hoogte (Rio de Janeiro) of Onze-Lieve-Vrouw boven het ingangsportaal van de abdijkerk van Orval, ze zijn te groot voor mij. Dat dictators kolossale beelden van zichzelf laten oprichten, ligt in de lijn van hun denken en handelen: je mag er niet omheen lopen, moét kennisnemen van hun bestaan. Dat laatste wens ik dan wel alle mensen toe als het over Jezus gaat: dat ze Hem mogen ontmoeten en leren kennen. Hoe dichter je zo’n overdonderend beeld nadert, hoe hoger je je blik moet richten. En dan verlies je de kijk op de wereld... Kan ik dan niet beter op mensenhoogte kijken om Jezus in de mens te zien? In de mens die klein wordt gemaakt. Want wat heeft die aan zo’n kolossaal beeld?

De foto: ondanks de bombardementen in de regio gaat de bouw van het indrukwekkende Jezusbeeld, dat uitkijkt over de Bekaa Vallei in de stad Qaa, gewoon voort.

Ine Pauwels over dit citaat

Zelden heb ik iemand mooier weten weergeven waar spirituele zorg om draait, dan door deze quote van jef.eagl op Instagram. Een goeie vraag doet je gesprekspartner nadenken, maar doet meer dan dat. Ze zorgt voor perspectief. Ze brengt ook iets van kracht of schoonheid, of iets dat van betekenis is naar boven. Een goeie vraag zorgt er in het beste geval voor dat je gesprekspartner iets van diens eigen veerkracht terugvindt. Naar de diepte gaan lukt niet in elk gesprek. Soms blijft een gesprek hangen op het feitelijke niveau, hoe hard je ook probeert. Dan is het natuurlijk nog fijner als het bij het tweede gesprek wél lukt.