Leo De Weerdt – 3 momenten van (niet-)alledaagse schoonheid
De tranen van Petrus
‘Petrus begon te vloeken en zwoer: ‘Ik ken die man over wie jullie het hebben niet! En meteen kraaide de haan voor de tweede keer. En Petrus herinnerde zich dat Jezus tegen hem gezegd had: ‘Voordat een haan tweemaal heeft gekraaid, zul je mij driemaal verloochenen’. En toen hem dat te binnen schoot, begon hij te huilen.’ (Mc 14,71)
Zijn onze tranen een nieuwe manier om toch aanwezig te zijn bij de ander? Zien we door onze tranen heen wat we zonder hen niet zouden zien? Zijn ze misschien een nieuwe vorm om te begrijpen en lief te hebben? (Des larmes', Anne Lécu, Editions du cerf 2012)
De Dominicaan Juan Bautista Maíno is de schilder van De tranen van de heilige Petrus gemaakt rond 1612.
De kruisweg van een gevangenisdirecteur
'Ik leef als gevangenisdirecteur in een wereld van oordelen en veroordelen', zegt Hans Claus. 'Jezus zou een dossier uit mijn kast kunnen zijn.' Dit naar aanleding van een interview in Tertio over de kruisweg die hij schilderde. De werken zijn te bezichtigen in de Sint-Nicolaaskerk van De Pinte.
Een aria van Mozart
Et incarnatus est is gecomponeerd als een zachte en bijna lieflijke aria over de geboorte van het kind Jezus. Maar de 'menswording' is niet ergens aan het begin van Jezus zijn leven, als een uitzeggen van zijn geboorte, maar het is de vertolking van héél zijn leven. 'De mensenzoon heeft veel meegemaakt' (credo Augustinus).
Mozart geloofde in het mysterie van de menswording met dezelfde vanzelfsprekendheid als waarmee hij componeerde. De Mis in c (KV 427), met de aria Et incarnatus est, droeg hij op voor de genezing van zijn vrouw Constanze. Over deze aria schrijft Eric Emmanuel Schmitt:
‘Toen ik niet in God geloofde, proefde ik het als pure muziek. Een van de mooiste stukken die ik kende. Ik was er toen al verrukt van.
Nu ik wel gelovig ben, is dit het lied van mijn geloof.
Een lied dat naar de hemel opstijgt, boven deze aarde die zoveel tranen laat vloeien. Een gelukkig lied dat alsmaar doorgaat, zuiver, steeds opnieuw inzet, als de vlucht van een leeuwerik in de azuurblauwe lucht. Deze muziek is als een bron en leidt naar een oorspronkelijke tederheid, een tederheid waaruit alles voortvloeit, een overdadige allesomvattende liefde, de tederheid van de Schepper.’
• 'Mijn leven met Mozart', Éric-Emmanuel Schmitt, uitgeverij Atlas Amsterdam
