Leo De Weerdt — 3 momenten van (niet)alledaagse schoonheid (6/9)

Een boek, een film, een webartikel... – jezuïet en gevangenisaalmoezenier Leo De Weerdt vertelt wat hem heeft getroffen, en waarom.

Het boek ‘Het koninkrijk’ van Emmanuel Carrère

Ik heb tijdens deze exit-coronatijd twee weken genoten van het herlezen van de Franse editie van deze 600 pagina’s tellende turf en er vele intense momenten mee doorgebracht. Een erudiete en passionele roman over een wat buitensporige maar authentieke geloofsweg, die ook veel grappige passages bevat. De roman weet je te raken, maar flirt hier en daar met het triviale. Heel menselijk dus!

• Lees de volledige bespreking van dit boek op de website van Ignis.

Een citaat van Charles Juliet

‘Eenvoud kan nooit worden begrepen door degenen die niet weten dat je pas in haar buurt komt nadat er een lange weg is afgelegd.’

• Uit: Lumières d’automne (Journal VI – 1993-1996) Charles Juliet – ed. POL – pg. 100

Denkbeeldige gevangenissen

Giovanni Battista Piranesi (1720-1778) is vooral bekend geworden door zijn carceri d’invenzione (imaginaire kerkers) uit 1745. Het is een serie etsen met claustrofobische voorstellingen van denkbeeldige gevangenissen. Een collega gaf me het werk ‘Piranèse – Prisons’ uitgegeven bij Bibliothèque de L’image. Met etsen waar het oog geen rust vindt en nerveus blijft dwalen over trappen, bruggen, galerijen, balkons, hellingen en loopplanken.

De tekeningen van Piranesi tonen een in zichzelf opgesloten wereld waarin zich oneindig veel kamers, zalen, gangen en trappen lijken te bevinden.

Veel stenen gewelven en nergens een streepje blauw. Geen dag, geen nacht, geen tijd. Een ‘ondergrondse wereld’ die samenvalt met de grenzen van een door mensen gebouwde gevangenis. Een ervaring die me als aalmoezenier jammer genoeg niet vreemd is wanneer ik 's avonds deze vergeten wereld verlaat. Alles wat er is, is de in zichzelf besloten wereld van de gevangenis, daarbuiten lijkt er niets, enkel de onverschilligheid van de samenleving.

Daarnaast zijn de gevangenisetsen van Piranesi ook een metafoor voor onze samenleving vandaag. Een wereld waar nog weinig of geen plaats meer is voor de ultieme vraag maar enkel voor het ’hier en nu’ en verder is er niets?

• Uit: Prisons Imaginaires, pl. XIV, 1er état (Focillon 37). Zie de afbeelding onderaan deze pagina.

Dit is de laatste aflevering van ‘Leo De Weerdt: 3 momenten van (niet)alledaagse schoonheid’. Uiteraard kan je Leo blijven volgen op zijn persoonlijke Facebookpagina.

Eén van de werken uit de reeks Le Carceri d'Invenzione, Rome, 1761