Lievelingsdier ~ Ik vraag me af of Minou ergens voortleeft

Maria Verheyen • Ik heb bijna 20 jaar een lieve kat als huisdier gehad: Minou, een Britse korthaar met zwart-witte kleurschakering.

Vele mensen denken dat een dier alleen maar leeft volgens de noodzakelijke instincten. Het zou enkel basisbehoeftes hebben zoals eten, drinken, bescherming, zich kunnen verdedigen, zich kunnen voortplanten. Niets is minder waar. Wie wat langer met een dier optrekt, weet dat ze wel degelijk plezier, erkenning, pijn, trouw en vriendschap kunnen ervaren. Als je erop let, merk je dat katten heel verschillende klanken kunnen produceren naargelang hun stemming of vragen.

Ik herinner me, bijvoorbeeld, zo van die momenten waarop ik met werklui of tuinaanleggers buiten stond te overleggen. Minou kwam dan miauwend langs mijn benen strijken. Ze heeft honger, dacht ik eerst. Maar neen, ze kwam gewoon zich even laten opmerken. ‘Ik ben er ook nog!’

Toen ik eens op reis vertrok en alle deuren aan het afsluiten was, kwam ze vlak voor de glazen deur van de veranda staan. Ze keek indringend en sereen. Vreemd, dacht ik. Dat had ik nooit eerder gezien.

Alsof ze een plechtige groet bracht. Het was de laatste keer dat ik haar zag.

Minou werd door de oppasser dood teruggevonden terwijl ik op reis was. Had ze aangevoeld dat het toen een afscheid was voor altijd?

Laat dit een oproep zijn voor al wie dieren houdt, en zeker voor wie aan intensieve veeteelt doet: een dier heeft wel degelijk gevoelens!

Af en toe vraag ik me af of ook dieren niet ergens na hun dood voortleven…

Wil jij je verhaal kwijt over wat jouw lievelingsdier voor jou betekent? Mail naar de redactie!