Manifesteren — Koen Vlaeminck [standpunt]

Manifesteren, ken je dat? Het duikt tegenwoordig overal op. Op sociale media, in magazines en boeken. Dit manifesteren heeft niets te maken met betogen. Het gaat erom dat je dingen voor elkaar kan krijgen enkel en alleen door eraan te denken: de ideale job of partner, het huis van je dromen, noem maar op. Door hard genoeg aan iets te denken en te visualiseren dat je het al hebt, zal je het uiteindelijk ook krijgen, dan zal ‘het’ zich manifesteren.

Het is zien wat er niet is, maar wat je graag zou willen.

Opvallend is ook dat de voorbeelden altijd gaan over wat je wil voor jezelf. De ander komt niet voor in de wereld van de manifestatie, of hoogstens als degene die jouw wens kan vervullen. De wet van de aantrekkingskracht is een andere bewoording voor deze hype, die vooral in trekt blijkt bij jongeren. 

Deze week horen we in de eucharistievieringen verschillende verhalen over verschijningen. In veel van deze verhalen speelt ‘zien’ een grote rol. Het bekendste is wellicht dat van de Emmaüsgangers.

‘Terwijl zij zo aan het praten waren en van gedachten wisselden, kwam Jezus zelf op hen toe en Hij liep met hen mee. Maar hun ogen werden verhinderd Hem te herkennen.’ 

In alle verslagenheid en moedeloosheid na de kruisiging van Jezus komt Hij als Verrezene de twee wandelaars tegemoet.

Hij gaat mee op weg met twee vertwijfelde mensen, die nog niet zien wie en wat er eigenlijk al is. Pas aan tafel, bij het breken van het brood, zien de Emmaüsgangers dat Jezus bij hen is. 

Hoe tegengesteld is dat verhaal aan het ‘manifesteren’ van nu. De Emmaüsgangers vragen niet, ze ontvangen. Het vraagt van hen, en van ons, een open hart en een stille geest in de week na Pasen.

Reageren? Mail naar koen.vlaeminck@kerk.net