Meneer, waarom mag ik dat broodje niet eten?

Op vrijdag 19 mei vierden we op school onze patroonheilige Sint-Norbertus met een pelgrimstocht van Antwerpen naar de basiliek van Edegem. Daar vierden we met alle leerlingen van onze campus de eucharistie. Om hen hierop voor te bereiden, herhaalden we in de klas nog eens wat dat inhoudt.

Toen ik de leerlingen in de klas vertelde dat er voorwaarden verbonden waren aan het ontvangen van de hostie, stootte dat sommigen voor de borst.

Karima wilde dat eigenlijk ook wel proeven en Illias vroeg zich af waarom de Belgen wel iets te eten zouden krijgen en de Marokkanen niet.

Zo ging ik dus iets dieper in op de essentie van het sacrament van de eucharistie. Ik vertelde hen dat de hostie niet zomaar een broodje is, maar dat katholieken geloven dat het na de consecratie door de priester écht het lichaam van Christus is. Niet voor niets noemen we de eucharistie het Allerheiligste Sacrament.

Zoals de Koran of Mekka

Ik vroeg mijn moslimleerlingen wat voor hen het allerheiligste op aarde was. Volgens sommigen was dat de Koran, volgens anderen de Kaäba in Mekka. Al snel kwam naar voren dat er ook aan het aanraken van de Koran en het betreden van Mekka voorwaarden verbonden zijn, juist vanwege de heiligheid die ze door moslims toegeschreven krijgen. Zo mogen niet-moslims Mekka niet betreden en moeten gelovigen zich ritueel reinigen alvorens ze de Koran mogen aanraken.

Er gingen lichtjes branden in de klas en al snel zagen de leerlingen een verband met deze regels uit de islam en de voorwaarden om te communie te gaan bij katholieken:

• katholiek zijn
• minstens 1 uur voor de communie nuchter zijn
• in staat van genade zijn (een innerlijke vorm van rein zijn)

Het bracht een ommekeer teweeg. Leerlingen die me eerst halfserieus gevraagd hadden of ik hen zou tegenhouden als ze toch te communie zouden gaan zeiden me nu: Meneer! Nu snap ik het, ik blijf zitten, respect! Niet dat ze plots overtuigd waren van wat katholieken over de eucharistie geloven, maar ze zagen er wel de diepere dimensie van in.

Ook voor de leerlingen met een katholieke achtergrond zorgde de les voor verdieping.

Velen hadden immers nog nooit gehoord van voorwaarden om de communie te ontvangen. Vooral de voorwaarde om in staat van genade te zijn was niet evident. Meneer, het is toch moeilijk om altijd te leven zoals de Kerk vraagt, hé? Zo elke zondag naar de Kerk gaan en zo. 

Dat is natuurlijk ook wel zo, maar als we zoveel van Christus houden dat we ons met Hem willen verenigen, zouden we die liefde dan ook niet mogen uitdrukken in onze dagelijkse manier van handelen? Het blijft vanzelfsprekend wel een opgave en soms falen we ook, maar gelukkig is er dan ook het sacrament van de biecht. Natuurlijk waren er leerlingen waarvoor dit allemaal een beetje te ver ging, maar er waren er ook die het ter harte namen.

Twee leerlingen ontvingen op donderdag dan ook het sacrament van de biecht om zich voor te bereiden op de eucharistieviering van vrijdag.

Op vrijdag zelf verbaasden de leerlingen iedereen met het uitlopen van de 10 km lange pelgrimstocht en luisterden ze met volle aandacht naar de prachtige preek van voorganger en norbertijn pater Benny. De rij om te communie te gaan was niet zo lang als tijdens menige eerstecommunie- of vormselviering, maar zelden heb ik zoveel eerbied gezien als afgelopen vrijdag in de basiliek van Edegem.