Hoe mijn beroepsleerlingen afzwaaien met slaagkans als heilige

Juni, het einde van het schooljaar nadert. De lessen zitten erop en dat is maar goed ook. Onze beroepsleerlingen hebben immers geen examen meer en hadden dus tot vorige week nog les. Makkelijk was dat zeker niet tijdens een hittegolf en de ramadan.

De laatste lesdag werd afgesloten met een gebedsviering en muziek op de speelplaats. Nu is de laatste schoolweek begonnen en het is er eentje van deliberaties, oudercontacten en ... afscheid nemen, in het bijzonder van onze zevendejaars. Maandag was het proclamatie. Ze zijn afgestudeerd en klaar voor de arbeidsmarkt.

Iedereen heilig?

De afscheidsplechtigheid vond zoals elk jaar weer plaats in de oude kapel van één van onze campussen. De leerlingen werden niet enkel omringd door de leerkrachten en hun fiere familie en vrienden, maar ook door een hele schare heiligen, afgebeeld op glasramen die schitterden in het zonlicht.

In naam van de leerkrachten mocht ik in deze mooie setting een afscheidswoord richten tot de leerlingen.

Ik kon niet anders dan hen toewensen dat de rest van hun leven er net zoals deze setting zou mogen uitzien.

Dat ze voor de rest van hun leven met liefde omringd zouden mogen zijn, maar ook dat ze ooit met de hele zaal deel zouden mogen uitmaken van die groep heiligen die nu naar hen keek. Dat lijkt wat hoog gegrepen en dat is het misschien ook wel, maar het ligt in ieders mogelijkheid.

Het is niet iedereen gegeven advocaat, premier, hartspecialist of paus te worden, maar heilig worden, daarvoor zijn we allemaal geboren.

Zo herhaalde trouwens ook nog onze paus tijdens zijn algemene audiëntie op 21 mei. Niemand is afgescheiden van Gods liefde ongeacht zijn achtergrond, talenten of levenskeuzes. Er is altijd weer een weg die leidt naar de Vader.

Dat is de mooie boodschap waarin we ons als katholieken misschien van de andere netten kunnen onderscheiden.

Onze maatstaf voor succes verschilt in die zin van de wereld dat ze gericht is op de liefde voor God en de naaste en niet op geld, macht of zelfs diploma’s.

Natuurlijk is het katholiek onderwijs er om er alles aan te doen om onze leerlingen te doen slagen, maar het mag zich daartoe niet beperken. Het heeft een hoger doel, de heiligheid en dus het eeuwige geluk van elk van haar leerlingen.

Daarmee beperkte mijn oproep tot heiligheid zich niet enkel tot de aanwezige leerlingen in de zaal, maar had ze met uitbreiding ook betrekking tot de leerlingen die niet op de proclamatie aanwezig waren om welke reden dan ook.

In het bijzonder denk ik aan één van onze leerlingen die enkele maanden geleden moeder is geworden.

Ik heb haar zelden zo gelukkig en trots gezien als vorige vrijdag toen ze ons haar zoontje liet zien. Ik bid dat het geschenk dat zij gekregen heeft, net zoals het diploma van haar klasgenoten, haar verder brengt op haar pad naar heiligheid.

Prettige vakantie!