Monnik Jacques Mourad tot aartsbisschop van Homs gewijd

Een ontroerende plechtigheid, zeker voor de gemeenschap van Deir Mar Moussa, zegt de Vlaamse Barbara Mertens, die momenteel in het Syrische klooster van de Heilige Mozes de Abessiniër verblijft, over de wijding afgelopen vrijdag van Jacques Mourad tot nieuwe Syrisch-katholieke aartsbisschop van Homs (-Hama-Nabk). Het is dit jaar tien jaar geleden dat stichter Paolo Dall’Oglio verdween; met pater Jacques verdwijnt ook de medestichter van de gemeenschap. Al is ‘verdwijnen’ niet het juiste woord, want Jacques blijft – nu zelfs met canonieke verantwoordelijkheid – met Deir Mar Moussa verbonden. Maar voor zo’n kleine gemeenschap is dit natuurlijk een verlies …

Harmonieus samenleven

En tegelijk is dit een enorme stap vooruit’ gaat Mertens voort. De gemeenschap heeft lang gebeden voor een goede aartsbisschop, een herder die onze missie van broederlijk samenleven van christenen en moslims begrijpt en steunt. En wie beter dan Jacques begrijpt deze missie en kan ze steunen? Maar als aartsbisschop van van Homs (-Hama-Nabk) zal mgr. Mourad natuurlijk nog andere katjes te geselen hebben. Twee jaar na zijn vriend jezuïet Dall’Oglio werd ook pater Mourad destijds door de terroristen van de zogenaamde Islamitische Staat (IS) ontvoerd en vijf maanden vastgehouden. Hij wist te ontsnappen dankzij … islamitische vrienden. Mgr. Mourad kan als geen ander inschatten welke de kansen, maar ook de grenzen en risico’s zijn van het leven van christenen te midden van een moslimmeerderheid.

Homs is ook de stad waar de Nederlandse jezuïet Frans van der Lugt in 2014 werd doodgeschoten.

Symboliek

Een Syrisch-katholieke viering steekt boordevol symboliek. De toekomstige herder kwam de kerk binnen met een witte sluier op het hoofd, om te symboliseren dat hij als aartsbisschop bruidegom van de Kerk wordt, maar eerst als bruid binnenkomt, vertelt Mertens. Hij verdween meteen naar de sacristie om er te bidden, zoals ook Jezus het bij het begin van zijn publieke leven in de woestijn gedaan had. En toen kwam hij de kerk weer binnen, nog steeds gesluierd, om zijn opdracht als aartsbisschop te aanvaarden. Bruid en bruidegom werden dus eerst gescheiden en dan weer samengebracht. Ik werd ook geraakt toen Jacques zo lang geknield zat, omdat ik weet dat hij al zo vaak geknield en vernederd door het leven ging, onder meer tijdens zijn gevangschap.

Alle aanwezige bisschoppen hielden ook zijn staf vast, als teken van hun onderlinge verbondenheid. Barbara Mertens

Patriarchen

Op de plechtigheid in de Heilige Geestkathedraal in Homs waren zowat alle Syrisch-katholieke bisschoppen van het Midden-Oosten aanwezig, alsook drie patriarchen: de Syrisch-katholieke patriarch Ignatius Jozef III Younan, de Syrisch-orthodoxe en de Grieks-orthodoxe patriarch. Ook de pauselijke nuntius in Syrië, kardinaal Mario Zenari, was erbij. Jacques had voor zijn gevangschap al ooit een bisschopsbenoeming geweigerd, zegt Barbara Mertens, omdat hij eenvoudige monnik in de woestijn wou blijven en ook tientallen vluchtelingen in zijn toenmalige klooster, Mar Elian, herbergt. Maar nu de synode hem andermaal verkoos, aanvaardde hij toch dat hij voortaan zo de Kerk moet dienen. Hij wordt een goede bisschop, daar ben ik zeker van.

Jacques kent de mensen, kent hun zorgen: hij weet wat goedloopt maar ook wat minder goedloopt. Barbara Mertens

Bekijk hieronder een korte video van de bisschopswijding van Jacques Mourad in Homs