Zo mooi is vergankelijkheid: fotograaf zoekt verlaten gebouwen

Een Duitse fotograaf baart opzien met adembenemende foto's van verlaten huizen, fabrieksgebouwen, theaters enz. Bekijk hier enkele voorbeelden.

Piet De Loof

De manier waarop gebouwen vervallen als de natuur het begint over te nemen, herinnert me eraan hoe vergankelijk alles is.

Dat zegt de Duitse fotograaf Christian Richter (41) over zijn opmerkelijke passie: het fotograferen van verlaten gebouwen. Zowel in leegstaande woningen, fabrieken, theaters als zwembaden probeert hij de schoonheid van de vergankelijkheid vast te leggen.

Richter stamt uit het vroegere Oost-Duitsland. Hij was 14 jaar toen de Berlijnse Muur viel. Heel wat mensen trokken toen weg uit zijn geboortestreek en gingen westwaarts op zoek naar een beter leven. Huizen en winkels kwamen leeg te staan en raakten in verval.

Net op die leeftijd ontdekte Richter de fotografie.

Als tiener fotografeerde Richter in het vroegere Oost-Duitsland gebouwen die waren verlaten door hun bewoners, of fabrieken die waren gesloten. Nu, als volwassen fotograaf, gaat hij iets ander te werk. Hij legt zich meer toe op het interieur van de gebouwen én hij breidde zijn actieradius gevoelig uit: van ex-Oost-Duitsland naar heel Europa.

De voorbije 8 jaar bezocht Richter zo'n duizend gebouwen in Duitsland, België, Frankrijk, Polen en Italië. Waar hij de foto's neemt, houdt hij geheim.

Richter: Ik wil niet dat mensen er gaan inbreken en vandalenstreken uithalen. Dan is het niet de natuur die weer bezit neemt van het gebouw, maar mensen die graffiti op de muren spuiten en dingen kapotmaken.

Zelf maakt Richter er een erezaak van om bij het inbreken - een paar keer werd hij door de politie betrapt - omzichtig te werk te gaan.

Ik probeer altijd binnen te raken zonder iets te beschadigen.

Ik kruip door gaten in het dak, door gebroken ruiten, over omheiningen... Er komt heel wat klimwerk aan te pas.

Daarbij is succes niet altijd gegarandeerd:

Ik rij soms heel ver om een gebouw te vinden, om dan vast te stellen dat het gesloopt is. Veel plaatsen die ik bezoek, zijn weliswaar leeg, maar niet mooi. Soms duurt het een tijdje eer ik iets vind dat me treft, die mengeling van schoonheid en droefheid.